Ik heb al eerder gezegd dat op m’n minorstudie filosofie de Oosterse filosofie vlug wordt afgedaan, het is compleet gericht op de Westerse filosofie. Nou heb ik gisteren een boek gekocht over Westerse filosofie en daar in de eerste 20 bladzijdes worden er al tig verwijzingen gemaakt naar Oosterse invloeden.. Ik noem wat;

Thales van Milete wordt gezien als de eerste Westerse filosoof (620-540 BC) en daar wordt al gesproken van invloeden uit het Boeddhisme en het Godswezen aannemen als iets dat alles belichaamt – de Tao?

Heraclitus, ook geen kleine naam in de Westerse filosofie, hij bekritiseerde bijna alle westerse denken die voor en samen met hem bestonden (en dat niet op de minst zachtzinnige manier…). Heraclitus wordt als een van de grotere invloeden van de Westerse filosofie gezien, zoals Plato en Aristoteles, en er wordt gesteld dat zijn werk vol staat met overeenkomsten met de (in dezelfde tijd geschreven) Tao Te Ching van Lao-Tzu. Er wordt zelfs gespeculeerd of de twee denkers contact met elkaar hebben gehad.

Parmenides van Elea (510-440 BC) stelde dat in onze denk- en waarnemingswereld alles één is, ondeelbaar, onveranderlijk en eeuwig is. Dat is wederom exact de definitie van de Tao.

Dan heb je nog Pythagoras (die van het wiskunde gedoe ja), die stelde ook kosmische verbanden met getallen en daaraan gekoppelde profeten net zoals de I Ching en het 2012 verhaal.

Dit zijn pas de eerste 4 Westerse filosofen uit de oudheid, en alle 4 hebben ze overeenkomsten en invloeden vanuit de Oosterse filosofie. Daaruit kun je stellen dat de Oosterse filosofie net zo lang danwel langer bestaat als de Westerse filosofie, en dat de invloeden niet te ontkennen zijn.

Een grote fout in de menselijke evolutietheorie; we doen elkander altijd pijn. Vaak bewust, net zo vaak onbewust of in ieder geval onbedoeld. Wanneer twee mensenlevens in elkaar verstrengeld raken, gaat er altijd iets kapot, moet er altijd iets opgegeven worden. Alleen zijn en blijven lijkt dan een oplossing, maar daar is die evolutionaire fout; dat trekt een mens mentaal niet – eenzaamheid.
Dus in feite zou je kunnen zeggen dat de mens drang heeft naar drama, de pijn maar natuurlijk ook de liefde die daarbij hoort. Temperament, romantiek, passie.. Er zitten twee kanten aan elk verhaal.
Wat is een Hedonist dan, in dit licht? Een sadist, zou je kunnen stellen; in het Hedonisme draait alles om genot. Zolang het genieten is, is het deugdzaam. Dus als het genot van een moordenaar groter is dan de pijn van het slachtoffer is het ‘goed’.
Eigenlijk zijn we allemaal zo, we willen allemaal het beste, we willen allemaal genieten en soms gaat dat ten koste van iemand anders. Het doel heiligt alle middelen.

Dan kan ik nu de moralistische filosofie van Nietzsche aanhalen; hij kent een slavenmoraal en een herenmoraal. Het slavenmoraal is eigen aan mensen, in zijn mening, die een onmacht tot macht kennen en daarom zichzelf overtuigen om levenslust te halen uit de ‘minderwaardige’ dingen in het leven. Ben ik het nooit mee eens geweest, maar dat terzijde. In die theorie kun je de vorige alinea ook stellen; we willen allemaal genieten en soms gaat dat ten koste van iemand anders – dit zou een voorbeeld zijn van een herenmoraal; streven naar het hoogst mogelijke.
Daarin duik ik dan weer in de underdog-rol, het slavenmoraal; ik geniet ervan om andere gelukkig te maken en dat gaat hoogstens ten koste van mezelf maar nooit een ander.

Hiermee geef ik toe aan zijn theorie. Mijn gevoel past als schoolvoorbeeld binnen het slavenmoraal van Nietzsche. Ik vind het alleen verkeerd verwoord. Nietzsche schildert het ‘andere dienen om zelf beter te worden’ af als iets van de slappe, angstige, wanhopige mens. Oke, ik ben niet de meest stevige rots in de branding, maar ik weet wie ik ben, wat ik hier doe en waar ik naartoe wil. Ik ben een gever, ik ben nou eenmaal zo meegaand als water, ik doe niet moeilijk. Ik hou er niet van om mensen te vertellen wat te doen, en ik voel me d’r prima bij.