Alex is een contente fangirl

To impart elegance all living,
Experience the grandeur in giving,
From existence into oblivion,
Not in cycles but in lines

For everything longed to say,
left unsaid
For everything longed to do,
left undone

..Be with me now

Mensen die mij kennen zullen weten dat ik een grote held/idool heb. Een onbekende Fin met een baardje en een bol hoofd, inderdaad. Niilo Sevänen is zijn naam, zanger/bassist/frontman van de melodieuze death/doommetal band Insomnium. Op 1 na (tot mijn grote woede en verdriet) heb ik al hun optredens in Nederland tot nog toe bijgewoond (alle 3!). Gisteren ook weer in Rotterdam, ik had nog mee gedaan aan een contest in de hoop ze te kunnen ontmoeten, maar helaas niks meer gehoord.

Vrijdagochtend kwam ik er pas achter dat het concert ‘s avonds al was, en het kwam me allemaal eigenlijk niet zo goed uit, en het 3 uur alleen treinen vond ik ook niet zo leuk, maargoed. Ik had toch een kaartje dus ik ben maar gegaan, het is toch je de band die me metal echt heeft leren waarderen.
Aangekomen bij Baroeg was Omnium Gatherum net begonnen. Ik kende de band wel, maar nooit veel aandacht aan geschonken. Op muzikaal gebied is dat wel zonde geweest, zo kwam ik achter. Het klonk namelijk als een mooie samenpak van Insomnium en Swallow The Sun. Helaas was de performance gewoon te belachelijk voor woorden.. De zanger meende dat ‘ie op een ’80s trash-metal concert stond, en de gitarist dat ‘ie in Childeren Of Bodom speelde. De rest van de muzikanten stonden er maar wat bij. Al met al een beetje bleh.
Maargoed, de muziek was wel lekker, dus dan maar buiten de zaal, aan de bar gaan luisteren.

Tot het laatste nummer werd aangekondigd, biertje achterover en snel naar voren in de zaal. Het was tijd voor Insomnium, w00t!
Ik heb mezelf altijd de grootste Insomniumfan in Nederland genoemd, maar ik kwam erachter dat ik niet alleen stond toen de zaal volstroomde met mensen die gezamelijk om de band stonden te roepen. Wat volgende was het beste concert van Insomnium dat ik ooit gezien heb, en waarschijnlijk ooit zal zien. Het publiek zong en schreeuwde uit volle borst mee, er werd gepit en geheadbanged. Dit alles resulteerde in een vuile grijns op de bandleden die zichtbaar genoten was ons, die zichtbaar genoten van hun. Niilo vertelde op een gegeven moment nog dat die avond hun Europese tour begon, en dat ze nog naar België, Duitsland etc moesten. En vooral dat de fans bij al die andere concerten wel heel erg hun best moesten doen om een beter publiek te zijn dan wij. Nou, dan weet je het wel, dan gaan we allout.

Het was een show zoals de eerste shows van Metallica, waar zij als voorprogramma gewoon de show stalen van het hoofdprogramma. Na Insomnium afgelopen was liep de zaal een beetje leeg, bij Swallow The Sun (wat zeker een hele goede band is) stond iedereen maar wat te kijken, het was het na-programma. Zo ik dus ook, ik stond een beetje te kijken en mezelf te verbazen over de vocale wonderen die de zanger uit z’n strot duwde. Maargoed, het was al ‘laat’, ik had nog een 2 uur durige reis voor me, ik heb Swallow The Sun al tig keer eerder live gezien, ik vond het wel best zo. Dus ik loop uit de zaal en verrek, daar staat Niilo met een pilsje rond te kijken.
Ik idoliseer die man al jaren, vooral omdat zijn manier van denken, leven laten en doen erg overeenkomt met de mijne, alleen hem lukte het wel om succesvol te bassen en te zingen. Dus het was niet verwonderlijk dat ik ‘m even aansprak, complimenteerde met de geweldige show en vertelde dat ik tamelijk (hoewel positief) verbaasd was dat ze zo goed ontvangen werden. Toen na een tijdje wat mensen kwamen met stapels merchandise (ik had het meeste al, dus ik had niet veel kunnen kopen) om te signeren heb ik het ook maar even laten gebeuren, toch maar een handtekening meenemen. Niilo nogmaals bedankt voor de geweldige show en succes gewenst op de rest van de tour. Vervolgens heb ik de hele weg naar huis met een grijns gezeten. Ik ben een contente fangirl.

NYC – Thuis!

Nou. We zijn weer in NL. Helaas was de terugvlucht voor mij niet zo prettig… 40 graden koorts in t vliegtuig :/ Uiteraard meteen paniek voor de Mexicaanse griep, doktoren, formulieren, mondkapjes en ga zo maar door.

Voor de collega’s, ik ben er maandag dus niet- de verhalen zullen even moeten wachten. Maar ik wil jullie niet aansteken. Ik ga slapen.

NYC – “Bout Three Fiddy”

Goedemorgen lieve lezertjes! Het is nu 10 uur ‘s ochtends hier op onze laatste volle dag in NYC. Allereerst bedankt voor alle reacties, wordt erg gewaardeerd! Omdat ik de tijd niet had om ze eerder allemaal te beantwoorden doe ik dat hier even:

Pap: We zijn nu inderdaad klaar met t werk hier. We hebben een handleiding geschreven voor de expo-houders, die regelen het de komende maand. Ik zal alleen wel mijn laptop kwijt zijn (in ieder geval voor die maand), maar ik krijg een betere te leen zolang, en mocht de mijne iets overkomt in die maand, krijg ik gewoon een duurdere terug!

Jeroen: Party Party, het staat hier ramvol met allerlei hiphop stuff. Hier verkopen ze zelfs complete kledinglijnen van Method Man tot Ghostface Killah. Ik heb me begeven tussen de 1000en hiphop cds, en ik heb die ene waar je om vroeg kunnen vinden! Tevens gaan we vanmiddag naar Nintendo World Superstore, waar ze zeker wel Pokemon hebben

Oma: We hebben zeker wel wat fastfood gegeten, vooral omdat het hier zo snel en goedkoop is. Hier betaal je voor een flinke hamburger niet meer dan een euro, maar we proberen toch wel verantwoord te zijn. Er zit hier een supermarktje in de buurt waar ze heerlijk brood hebben, en we zijn al een aantal keer met z’n alle naar een restaurant geweest.

Met Spuug en co: Ik heb rare shit gekocht van een gospel-neger, rare foldertjes en ik heb het Morrison Hotel (van The Doors) gezien

Verder ben ik gisteren naar Ground Zero geweest, het zit ze daar nog steeds hoog: Het staat nog steeds vol met politie, er stonden nog steeds mensen te huilen. Het monument dat ze daar nu gaan bouwen is wel adembenemend mooi gevonden; de omtrek van het eerste gebouw wordt uitgegraven en 1 grote verlichte waterval van gemaakt. Alle gevloeide tranen symboliserend.
Tevens heb ik China Town gezien, tja – supervet

Vandaag gaan we ontbijten bij een museum in Central Park waar ze kennelijk een prachtig dakterras hebben en nog even verder shoppen. Zaterdagmiddag vliegen we terug dus zullen we niet veel meer doen, de rest van de foto’s zet ik thuis online en dan gaan we al die afspraken plannen om alles iedereen in persoon te vertellen!

Ciao!

NYC – Open Expo

Onze eerste expo opende woensdagavond om 6 uur. Woensdag avond om 7 uur, badend in ‘t zweet, stond ons project overeind. Feestje ter gevolg van.
Nu is alles geregeld, nachtje stevig slapen, nu gaan we touristje spelen en een nieuwe jetlag tegemoet.

NYC – 24/7

Deze weblog is geschreven door Alex (en Steve, Remon en Tyche) ten ere van onze reis naar New York. In de vorige log lees je over de reis uit Nederland,ondertussen zijn we aardig gesetteld hoewel de jetlag nog wel te voelen is. Op het moment van schrijven staat de klok hier om 2:27 (‘s nachts ja), hoewel het in Nederland 8:27 is, goedemorgen!.

Jetlag
Dries (een oud docent, tevens in New York) vertelde gisteren dat het werk van een designer nooit van 9 tot 17 is. Het is eerder van 9 tot 21, maar in de praktijk komt het uiteindelijk vaak neer op dagen van 46 uur met her en der een paar uurtjes slaap op een bank. En om dat zo te ervaren met een verse jetlag in je hoofd, gaat dat vanzelfsprekend UITSTEKEND!… Niet dus.

Ik moet serieus even nadenken welke dag het nu is, en wat we wanneer gedaan hebben. Tijdsbesef in een 24 uurs economie is een compleet ander fenomeen dan in Nederland. Soms is het 20u en ben je kapot, klaar om te slapen en soms schrik je ervan dat het al half 2 ‘s nachts is. Het is immers rond half 6 ‘s avonds al donker hier, who could tell the difference?

Stoffige loods
Maar ik lees even de vorige log terug.. Ohja… Leuk, die eerste dag projectwerk. We zouden met z’n allen (in totaal zo’n 20 man) meewerken op een project voor de expo op te bouwen. Dat project gaat dienen als plateau voor de overige projecten, dus het moest echt af.. Het project heet “The Very Many”, en verdomme wat waren het er veel. Kratten vol met raargevormde stukjes metaal, onleesbaar genummerd, dienden gesorteerd te worden en vervolgens aan de hand van technische 3D tekeningen in elkaar gezet worden. Begonnen rond half 9 in de ochtend, en afgerond rond half 7 de volgende ochtend..
Dit werk werd gedaan in Brooklyn, in een oud bankgebouw. Zo blijkt wel weer dat niet alleen in Eindhoven maar overal ter wereld de meest hippe designers zich huisvesten in oude loodsen, stoffige studio’s en andere vergeten industriegebieden. Erg gave sfeer, vooral omdat ik persoonlijk erg van Urbex hou, Voor de mensen die mij daarin kennen; JULLIE ZOUDEN ZOO GENOTEN HEBBEN!

SQUIRREL! *point*
Maargoed, dat was de zondag en helaas hebben we die dag weinig anders gedaan. Hoewel het een leuke gelegenheid was om de andere exposanten (meeste Nederlanders) te ontmoeten en samen uit eten te gaan (Ik heb heerlijk eland vlees op). De dag erna, eh, maandag.. Vandaag, ja? Ja! Vandaag hadden we wat meer contrast dan donkere stoffige ruimtes. Vandaag gingen we naar Madison Avenue, waar de expositie woensdag gaat openen.

We vertrokken (redelijk laat toch) richting het hotel waar de andere exposanten waren (die het stukken luxer hebben..) om daar een flinke bult dollars op te halen. Ons eigen project had nog genoeg werk en materiaal nodig, dus we zijn wezen shoppen voor een computer en bijpassend hip beeldschermpje. Dat was redelijk goed gefixt, hoewel ik nog lang heb staan kwijlen bij de meest brute hoofdtelefoon die ik ooit zal zien. Ik ben nog steeds in dubio om het ding te kopen.

Tevens hebben we daar een beetje toeristisch gedaan, omdat we daar maandag niet echt aan toe kwamen. Stomme accessoires bij kraampjes kopen, rare foto’s maken etc etc. Tevens wil ik het misverstand dat Amerika een rotland is hier nog eens tegenspreken. Oke, politiek is het misschien niet alles maar dat is Nederland ook niet. Mensen zijn hier oprecht vriendelijk en allemaal erg easy going zolang ze niet in een ambtsfunctie zitten. Dat, en ze hebben hier ontzettend gave eekhoorns. SQUIRREL!

Madison Square Park is een redelijk ‘bekend’ parkje in de stad, waarom weet ik zo niet precies, maar het is er zeker chill. Wat wij met duiven op de dam hebben, hebben zij hier met eekhoorns. Er zat een tamme eekhoorn op m’n schoot. En dat doen ze kennelijk vaker…

En dan het werk
Maargoed, het project. We zijn vanaf de expo bij Madison Avenue vertrokken richting een magnifiek theezaakje waar je fijn kon chillen, kopje thee drinken en gratis kon internetten. Een ideale situatie waar we het merendeel van de dag hebben doorgebracht om ons eigen project op poten te zetten: Het drukwerk is klaar, de technische kant is (bijna) klaar, nu alles nog drukken, testen en opbouwen. Hopelijk is dat morgen klaar.

Bij dat thee huisje heb ik weer wat mensen ‘leren kennen’. Ontzettend aardige medewerkers die uitlegden dat de arrogante-Amerikaanse generatie allang verleden tijd was. Zij waren juist blij met toeristen, die hadden wat te vertellen. En binnen de korste keren stonden we te babbelen alsof we elkaar al maanden kenden, met uiteindelijk de vraag of we daar nog eens terugkwamen – reken maar van ja!

De afterparty
Zo rond een uur of 20:00 hadden we het wel gehad met ‘t werken. Remon had ondertussen aardig last van wat mij lijkt op een jetlag; hoofdpijn, moe, lichtelijk misselijk. Terug naar het hostel dus waar Remon verstandig genoeg een keer op tijd is gaan slapen. Steve Tyche en ik hadden echter nog wel wat batterij over om nog ‘iets’ te gaan doen. Wellicht klinkt het jullie bekend; Brooklyn Bridge, Empire State Building en een ierse pub.

Het was ons aangeraden om eens over de Brooklyn Bridge te lopen, een van de vele toeristische trekpleisters hier.
Jullie kennen het allemaal wel van de meest gebruikte skyline van New York, reikend van het Empire State Building tot de Statue Of Liberty. Het is zeker een gaaf aanzicht om op een afstand een immense, nooit slapende stad te zien. Wereldberoemde gebouwen aan de horizon, en dat verre groene vlekje, is dat het vrijheidsbeeld? Yess.

Empire State Building
Al met al een erg mooie wandeling geweest, maar nog lang niet zo immens als onze volgende stap – het Empire State Building op. Het is dan wel niet meer het hoogste gebouw ter wereld, het is toch POKKE HOOG. 86 verdiepingen en 20 dollar later keken we uit op de stad. Iets wat mij persoonlijk toch wel iets deed. Zo’n immens grote stad voor zover het oog reikt, en hoe dichterbij ik keek hoe meer details ik zag. Achter elk van die miljoenen raampjes lag iemand, verveeld door zijn baan, verdrietig om haar vriend, een dolgelukkig pasgetrouwd stel, bezorgde ouders, puberende tieners, ruzie, liefde, haat en genoegen.. Vanaf die hoogte zag ik niet alleen veel lampjes en gebouwen, ik zag veel van de menselijke aard. Hoe klein en betekenisloos het eigenlijk kan lijken, en de kracht die een mens in zich heeft om dingen voor zichzelf en voor andere belangrijk te maken. Om doelen te kunnen stellen..

Parteh!
Maargoed, zoals sommige van jullie misschien weten is Tyche zojuist 21 geworden. Volgens onze tijdzone hier in NY is ze 21 geworden op het Empire State Building, een toch wel noemenswaardige gebeurtenis. Toch zijn we kort naar twaalven naar beneden gegaan waar alweer zo’n aardige medewerker ons een blik gaf in de gallerij van alle bekende mensen die ooit op de toren waren geweest, waar ons Maxima en Willem zo ook tussen komen te hangen. Helaas moesten we daar weer snel weg, want daar mochten we eigenlijk niet komen..

Daarna vol goede moed een Ierse pub binnen gestapt, maar een klein uur later weer naar buiten gegaan zonder enige moed. Dat was niet veel, maar we waren zelf ook gaar van al het werk en geloop.
Het laatst noemenswaardig vandaag was (wederom) de metro. Hier in New York zijn meer straatmuzikanten die in de metro spelen. Vanavond zat er een man met een gitaar die werkelijk waar prachtige bluesy nummers speelde en zong, ik vond het eigenlijk jammer dat we gauw weer door gingen.. Maar ondertussen is de klok hier al 3u voorbij, en ik ben kapot. Foto’s komen later nog!

NYC – Pompoenen op Broadway.

Deze weblog is geschreven door Alex (en Steve, Remon en Tyche) ten ere van onze* naar New York. In de vorige log lees je de laatste update uit Nederland, hier volgt de eerste update uit de Grote Appel. Op het moment van schrijven staat de klok hier om 9:15, hoewel het in Nederland 15:15 is.

Ik ben maar een simpele jongen, ik kom uit een boerendorp en ik ben 1x verhuisd naar een ander boerendorp. Jarenlang gewerkt bij de lokale supermarkt en ik kende elke klant, zij mij ook. New York is voor mij iets uit films, een regenachtige duistere stad met eindeloze vervallen straatjes en schimmen in het neonlicht.
Een gevoel dat ik niet in New York maar op een filmset van Hollywood loop, is dan ook niet heel gek te bedenken. Tevens draagt het feit dat wij als simpele dorpsmensen net tijdens Halloween, ‘de hoofdstad van de wereld’ bezoeken ook wel iets bij aan de absurdheid.

Maar laten we bij het begin beginnen; ik snap dat mensen vliegen een hel vinden. 10 uur lang zaten we in een tamelijk oud, crappy vliegtuig dat de hele tijd een harde ruis had alsof we in een wind turbine zaten. Ik had het na 2 uur alweer gehad. Ben je boven Amerika, moet je NOG 4 uur… Maar het schijnt aan mij te liggen, de rest van het gezelschap vond het wel meevallen namelijk.
En voor de mensen die niet weten wat een jetlag is, een korte beschrijving:
We waren om 07:00 uur ‘s ochtends op schiphol en vlogen om 10:00 uur. We kwamen om 20:00 uur aan in Chicago, maar daar was het 14:00. Onze dag duurde toen dus al 30 uur. Daarbij het feit van Steve en ik de avond van te voren niet geslapen hadden, komt uit op 54 uur. En toen waren we pas in Chicago..

Aangekomen in Chicago was onze eerste aanvaring met een Amerikaan niet echt prettig ofzo. Een chagrijnige douane medewerker die een iets te hoge dunk van zichzelf had. Maar wij Hollanders zijn altijd vriendelijk, dus we konden zonder al te veel problemen doorlopen. Nog 2 uur vliegen van Chicago naar New York, dit keer in een kleiner maar nieuwer vliegtuig waar ik wel daadwerkelijk kon slapen.

Een maansverduistering is best een mooi aanzicht, op vakantie gaan in Oostenrijk of Frankrijk en daar op een berg staan is ook iets dat je als Nederlander niet vaak ziet, maar mensen ik zeg je; ‘s avonds op een tamelijk heldere avond over New York vliegen is a-dem-be-ne-mend. Een uitgestrekt veld vol met knipperende lampjes rekt zich als een soort spinnenweb uit van het ene centrum naar het andere. Voor LOTR fans; ik had het idee over Mordor te vliegen, met helse vuren tot aan de horizon.

“We zijn in Neeeww Yooooorrrrk!”. En we werden direct gecorrigeerd in ons beeld; New Yorkers zijn toffe, sociale mensen! We stonden nog maar net buiten het vliegveld en we werden al geholpen aan metro passen, maakte praatjes met een Amerikaan die ook al heel wat avontuur in z’n leven had gehad, we werden begroet door andere mensen die op bussen stonden te wachten, ga zo maar door. Iets dat je in Amsterdam niet hoeft te verwachten.

Het openbaar vervoer, damn wat is dat fijn geregeld! Voor 27 dollar heb je een weekpas voor bus en metro, onbeperkt reizen! Bussen en metro’s rijden om de 10/15 minuten, 24/7 af en aan. Voor een retourtje Utrecht betaal ik al meer.
Wij met de bus door New York, het regende – zoals dat hoort. Uitgestapt met dikke jassen aan om vervolgens versteld te staan; het is hier verrekte warm! Om het aan de gemiddelde Nederlander duidelijk te maken; het is net alsof je in Burgers Bush staat, dat tropische deel.

Medusa loopt voorbij, oha, het is Halloween – daar doen ze hier wel aan. Kinderen met zwaarden en mutsen, zakken snoep, enge maskers, Rorschach, powerrangers, magie mushrooms, mario, Yeti’s, klokkentorens, ridders en prinsessen: Carnvalgangers kunnen hier nog wat van leren – hier gaan mensen echt tijd en moeite steken in hun kostuums.

Ingecheckt bij het hostel, waar ik veel horrorverhalen met bijpassende ranzige foto’s heb gezien. Het ruikt een beetje muf, het is geen hoog aangeschreven hotel, maar het is een goedkoop hostel bij het centrum van New York – en voor die eisen is het een geweldige tent. Met een kwartiertje staan we op Times Square. En dat is inderdaad mam, erg immens. Een vertekend beeld hebben we wel denk ik, gezien het vol stond met vampiers en gorilla’s.

In New York is bijna alles 24/7 open, om kwart voor 12 nog een vest en riem gekocht van (alweer) ontzettend aardige, spontane mensen. Ze hebben zelfs een M&M winkel op Broadway staan, waf?!
De Halloweenparty ging niet door, wij zijn er in ieder geval maar niet heen gegaan. Rond een uur of 1, half 2 ‘s nachts nog wat te drinken gekocht bij een supermarkt (jaa!) en maar gaan slapen. Het is nu de volgende ochtend, ik ben net gebeld door Lucas of we alsnog nu naar Brooklyn komen om daar mee te helpen met het opbouwen voor de expo – daar zijn we hier immers voor.

NYC – Snelle update #1

Even een kleine update: Hoi ouders, ik leef nog! Mam, het slot van je koffer is gesloopt door de controle op een vliegveld.. Maargoed, dat kon niet voorkomen, en kan vergoed worden.
Ik post nu vanuit het hostel (dat minder erg is dan verwacht!!) en we gaan zo naar een Halloween party toe.
Vanavond/morgen zet ik een mooi verslagje met foto’s online

Ta!