Monthly Archives: December 2009

Ik hou van de winter, vooral van deze winters. -12 buiten, dik pak sneeuw.. Heerlijk.
Zo rond de herfst wordt iedereen een beetje bleh, de zomer is voorbij. Dan begint de winter, vaak niet meer dan een donkergrijze drab. Voor veel mensen een depressieve tijd, dode bomen, nattigheid, weinig zonlicht..
Maar dan zo rond kerst, vooral met sneeuw als deze, is alles ineens perfect. Het dikke pak sneeuw vertraagt de westerse mens op een manier zoals geen enkel ander weer dat kan. Sneeuw is zo prominent aanwezig, dat valt niet te ontkennen zoals hitte met airco of regen met een paraplu. Sneeuw vertraagt ons, de wegen zijn onbegaanbaar, de treinen rijden minder, het vliegen wordt gevaarlijk.. Zelfs lopend is het niet zonder gevaar.

Dan kunnen we strooien en scheppen al dat we leuk vinden, het valt gewoon weer opnieuw neer. De sneeuw stop je niet zomaar. De eerste paar dagen sneeuw valt er een chaos over Nederland, ongelukken, paniek, gemiste afspraken en dergelijk. De dagen daarna begint men zich te beseffen dat het gewoonweg niet anders is, afspraken worden afgezegd, er wordt rustiger gereden, er wordt rustiger geleefd. Een soort geforceerde acceptatie – heerlijk.

En ik persoonlijk hou er ook wel van, die chaos. Wegen zijn ineens half zo breed, iedereen heeft ineens meer respect voor elkaar – in ieder geval in het verkeer – en de dode bomen behangen we met gezellige lichtjes. En zo met de sneeuw is zelfs de donkerste plek in je ooghoek wit en helder. Geweldig toch!

Stapje voor stapje
schuif ik langzaam de toekomst tegemoet
en blijf alsmaar denken
zet door, het komt goed’

Soms is het een stap naar voren
en dan weer 2 grote passen terug
maar ik geef het alle tijd
het gaat nu eenmaal niet zo vlug

Wanneer ik m’n dag heb
en alles zit me een beetje mee
zet ik 1 stap naar achter
maar na voren ga ik dan twee

Soms wil het helemaal niet lukken
en val ik helemaal naar wat ik was
maar dan sta ik op
en zet ik dan gauw weer een grote stap

Stapje voor stapje
schuifel ik nu langzaam de toekomst tegemoet
gewoon omdat ik weet
op een dag komt alles goed..

Ik kom dit at random tegen. Ik lees de Tao. Wie verteld me waar het vandaan komt?

Dat een caberatier niet gelijk ‘komiek’ betekend, is al langer duidelijk. Elke ‘grote’ caberatier staat tegenwoordig op de planken om uit te spreken wat het gros van Nederland denkt; waar is het mis gegaan? Hartstikke fijn dat er dan iemand is die gewoon een paar honderd man in een zaal kan toespreken, waarvan iedereen ook luisterd. Ik hoef het persoonlijk niet te proberen, om mensen zo een ander inzicht te vertellen. Maar als je op het podium staat, ben je wel geloofwaardig.
Althans, dat dacht ik. Vooral zo toen ik laatst de nieuwste show van Theo Maassen zag.

Voor mij sprak ‘ie mijn eigen gedachten uit, op een manier die ik (helaas) zelf nog niet had kunnen bedenken maar ik weet dat voor veel mensen in de zaal nieuwe poorten zijn geopend. Rond die show hing gewoon de sfeer van “Verrek ja.. Dat klopt..”. Als je op zo’n manier kan vertellen wat er mis is, en er vervolgens iets mee *lijkt* te doen, al is het maar door te erkennen dat shit niet veranderd, heb je het in mijn ogen al voor elkaar – op dat podium. Gelukkig luisteren ze dan wel.

Maargoed, vanavond dus naar Javier Guzman. Nou, ehm. Tja. Dat er veel mis is met Nederland, de wereld, onze manier van denken, laten en doen weten we onderhand wel. Om al die ellende even te vergeten betaal je dan 20 euro voor vermaak, iets wat Javier naar eigen zeggen belangrijk vind – het vergeten dan. Ik citeer: “Ik verwacht niet dat half Den Bosch vanavond naar huis gaat en morgen anders over de wereld denkt. Ik ben al tevreden als je maar even vergeten bent waar je bent geweest. Vergeet dat je in een theater zit.”.
Een nobel streven, jongen, maar dan moet je toch ECHT iets aan je shows gaan doen, want sjonge jonge.
Mijn opa, die kan ook klagen als geen ander, en zelfs die geeft af en toe meer inzicht dan iemand waarvan je het zou mogen verwachten na weetikhoeveel ervaring op de planken. Je publiek constant belachelijk maken, geïrriteerd rondlopen en maar klagen, klagen klagen.
En wat is de conclusie? “Nou, Den Bosch.. Pff, ik weet het ook niet meer.”. Als ik naar een depressie wil kijken, kijk ik wel naar buiten.
Ik heb wat dat betreft m’n tijd uit gezeten daar. Ik was me zeker wel bewust dat ik in een theater zat, de vraag was hoe lang nog? Of dat het misschien nog een punt kreeg.

Nou, meneer sloot af door een muziekje op z’n telefoon af te spelen, iets van “dit kalmeert wel.”. Right. Oke, niet helemaal waar – hij kwam daarna nog even terug en gaf ons allen z’n mobiele nummer – dan konden we hem bellen als we nog vragen hadden. Hij werd enkel gebeld door een “OH! Hhuhuhuhu, IK HEB JE ECHT AAN DE LIJN!”. Jammer dat ik dat nummer niet heb opgeslagen, ik had ‘m wel willen vragen waar het met hem mis is gegaan, wat ‘ie er nou zelf van denkt. Het is toch verdomme niet normaal dat ik betaal voor ‘vermaak’ en vervolgens chagrijniger en depressiever thuis kom?! ZIE JE WEL, VERDOMME! IK BEGIN ZELF AL MET DAT AGRESSIEVE GEKLAAG.

:’) Jammer.

Trail amidst the snow-clad trees, winding is the way
Sunless is the path we roam, bitter is the air we breathe
Fell is the icy blast, coming from the hills
Blowing through my ailing heart, wailing in the emptiness inside

Vanished is the light we had, hidden deep in rimy soil
Bereft of us the one we cherished, lost for ever our love

Ik heb altijd van de winter gehouden. Niet alleen ziet het er prachtig uit als het sneeuwt, maar ik heb ook altijd van de herfst gehouden. Op het moment dat de natuur weet dat het gedaan is met de pret, alles laat vallen om zich open te stellen voor de vrieskou. Ik hou ook van de kou, en vroeger ook van het desolate gevoel dat een winterlandschap met donkergrijze hemel en dode bomen gaf.
Nu is dat anders.

The clouds are moving heavily, across the livid sky
Yonder the hues are darkening, slowly turning grey to black
For the two who stray in dusk, all hope is long since gone
Cruel is the winters reign, merciless the grasp of despair

Deze teksten zijn niet opbeurend en vrolijk, en ik luister er altijd naar op een manier dat ik de tekst ook ga voelen. Natuurlijk wordt je daar ook niet vrolijker van, maar melancholie is een emotie die bij de winter hoort als bladeren aan een boom.
Maargoed, ik dwaal wederom af. Nu zie ik de winter als een ongekend machtig fenomeen van moeder natuur, waar wij als mensen enkel nederig voor kunnen buigen.

Slender the shape in night, unbearable the beauty
Shining in the silvery light, watching me with wistful eyes
Evanescent this vision, unattainable this illusion
But an image in my troubled dreams, hewn out of yearning and rue

Nog steeds geef ik niets om kerstliedjes op de radio. Geef mij maar wrange akoestische gitaar, slepende melodieën en een klaagzang met teksten zoals deze. Maar voorheen ging ik vaak gebukt onder dit alles, dan slenterde ik buiten door de sneeuw met het gevoel zoals ik gisteren beschreef, compleet verloren.
Tegenwoordig voel ik meer harmonie als het om dergelijke dingen gaat. Het sneeuwt, het landschap is koud en desolaat en we gaan allen gebukt onder de gevolgen van dit weer. Maar ik ben blij dat het zo is. Ik ben blij dat het toch nog hard winter kan zijn, het is niet goed als je in december nog in je t-shirt buiten kan staan.
Nu sta ik met het diepste respect voor de natuur in deze winter, met een opgeheven hoofd. Trots op wat ik ben en waar ik ben.
Ik trotseer samen met moeder natuur deze kou en desolatie, en zal verheugd zijn op het moment dat de zon weer naar het noorden trekt.

Sterker woedt de storm
Met het korten van de dagen
Tussen ‘t leven en de dood
Zal de grens vervagen
Joeltijd breekt weer aan
En de hemelen gaan kolken
In de koude wintermaand
Trekken ruiters langs de wolken

Twaalfde nacht, het leven lonkt
Als huiswaarts trekt het Heer
Uit het zuiden keert de zon
Naar het noorden weer