Ik hou van de winter, vooral van deze winters. -12 buiten, dik pak sneeuw.. Heerlijk.
Zo rond de herfst wordt iedereen een beetje bleh, de zomer is voorbij. Dan begint de winter, vaak niet meer dan een donkergrijze drab. Voor veel mensen een depressieve tijd, dode bomen, nattigheid, weinig zonlicht..
Maar dan zo rond kerst, vooral met sneeuw als deze, is alles ineens perfect. Het dikke pak sneeuw vertraagt de westerse mens op een manier zoals geen enkel ander weer dat kan. Sneeuw is zo prominent aanwezig, dat valt niet te ontkennen zoals hitte met airco of regen met een paraplu. Sneeuw vertraagt ons, de wegen zijn onbegaanbaar, de treinen rijden minder, het vliegen wordt gevaarlijk.. Zelfs lopend is het niet zonder gevaar.
Dan kunnen we strooien en scheppen al dat we leuk vinden, het valt gewoon weer opnieuw neer. De sneeuw stop je niet zomaar. De eerste paar dagen sneeuw valt er een chaos over Nederland, ongelukken, paniek, gemiste afspraken en dergelijk. De dagen daarna begint men zich te beseffen dat het gewoonweg niet anders is, afspraken worden afgezegd, er wordt rustiger gereden, er wordt rustiger geleefd. Een soort geforceerde acceptatie – heerlijk.
En ik persoonlijk hou er ook wel van, die chaos. Wegen zijn ineens half zo breed, iedereen heeft ineens meer respect voor elkaar – in ieder geval in het verkeer – en de dode bomen behangen we met gezellige lichtjes. En zo met de sneeuw is zelfs de donkerste plek in je ooghoek wit en helder. Geweldig toch!
Dat een caberatier niet gelijk ‘komiek’ betekend, is al langer duidelijk. Elke ‘grote’ caberatier staat tegenwoordig op de planken om uit te spreken wat het gros van Nederland denkt; waar is het mis gegaan? Hartstikke fijn dat er dan iemand is die gewoon een paar honderd man in een zaal kan toespreken, waarvan iedereen ook luisterd. Ik hoef het persoonlijk niet te proberen, om mensen zo een ander inzicht te vertellen. Maar als je op het podium staat, ben je wel geloofwaardig.
Althans, dat dacht ik. Vooral zo toen ik laatst de nieuwste show van Theo Maassen zag.
Voor mij sprak ‘ie mijn eigen gedachten uit, op een manier die ik (helaas) zelf nog niet had kunnen bedenken maar ik weet dat voor veel mensen in de zaal nieuwe poorten zijn geopend. Rond die show hing gewoon de sfeer van “Verrek ja.. Dat klopt..”. Als je op zo’n manier kan vertellen wat er mis is, en er vervolgens iets mee *lijkt* te doen, al is het maar door te erkennen dat shit niet veranderd, heb je het in mijn ogen al voor elkaar – op dat podium. Gelukkig luisteren ze dan wel.
Maargoed, vanavond dus naar Javier Guzman. Nou, ehm. Tja. Dat er veel mis is met Nederland, de wereld, onze manier van denken, laten en doen weten we onderhand wel. Om al die ellende even te vergeten betaal je dan 20 euro voor vermaak, iets wat Javier naar eigen zeggen belangrijk vind – het vergeten dan. Ik citeer: “Ik verwacht niet dat half Den Bosch vanavond naar huis gaat en morgen anders over de wereld denkt. Ik ben al tevreden als je maar even vergeten bent waar je bent geweest. Vergeet dat je in een theater zit.”.
Een nobel streven, jongen, maar dan moet je toch ECHT iets aan je shows gaan doen, want sjonge jonge.
Mijn opa, die kan ook klagen als geen ander, en zelfs die geeft af en toe meer inzicht dan iemand waarvan je het zou mogen verwachten na weetikhoeveel ervaring op de planken. Je publiek constant belachelijk maken, geïrriteerd rondlopen en maar klagen, klagen klagen.
En wat is de conclusie? “Nou, Den Bosch.. Pff, ik weet het ook niet meer.”. Als ik naar een depressie wil kijken, kijk ik wel naar buiten.
Ik heb wat dat betreft m’n tijd uit gezeten daar. Ik was me zeker wel bewust dat ik in een theater zat, de vraag was hoe lang nog? Of dat het misschien nog een punt kreeg.
Nou, meneer sloot af door een muziekje op z’n telefoon af te spelen, iets van “dit kalmeert wel.”. Right. Oke, niet helemaal waar – hij kwam daarna nog even terug en gaf ons allen z’n mobiele nummer – dan konden we hem bellen als we nog vragen hadden. Hij werd enkel gebeld door een “OH! Hhuhuhuhu, IK HEB JE ECHT AAN DE LIJN!”. Jammer dat ik dat nummer niet heb opgeslagen, ik had ‘m wel willen vragen waar het met hem mis is gegaan, wat ‘ie er nou zelf van denkt. Het is toch verdomme niet normaal dat ik betaal voor ‘vermaak’ en vervolgens chagrijniger en depressiever thuis kom?! ZIE JE WEL, VERDOMME! IK BEGIN ZELF AL MET DAT AGRESSIEVE GEKLAAG.
Trail amidst the snow-clad trees, winding is the way
Sunless is the path we roam, bitter is the air we breathe
Fell is the icy blast, coming from the hills
Blowing through my ailing heart, wailing in the emptiness inside
Vanished is the light we had, hidden deep in rimy soil
Bereft of us the one we cherished, lost for ever our love
Ik heb altijd van de winter gehouden. Niet alleen ziet het er prachtig uit als het sneeuwt, maar ik heb ook altijd van de herfst gehouden. Op het moment dat de natuur weet dat het gedaan is met de pret, alles laat vallen om zich open te stellen voor de vrieskou. Ik hou ook van de kou, en vroeger ook van het desolate gevoel dat een winterlandschap met donkergrijze hemel en dode bomen gaf.
Nu is dat anders.
The clouds are moving heavily, across the livid sky
Yonder the hues are darkening, slowly turning grey to black
For the two who stray in dusk, all hope is long since gone
Cruel is the winters reign, merciless the grasp of despair
Deze teksten zijn niet opbeurend en vrolijk, en ik luister er altijd naar op een manier dat ik de tekst ook ga voelen. Natuurlijk wordt je daar ook niet vrolijker van, maar melancholie is een emotie die bij de winter hoort als bladeren aan een boom.
Maargoed, ik dwaal wederom af. Nu zie ik de winter als een ongekend machtig fenomeen van moeder natuur, waar wij als mensen enkel nederig voor kunnen buigen.
Slender the shape in night, unbearable the beauty
Shining in the silvery light, watching me with wistful eyes
Evanescent this vision, unattainable this illusion
But an image in my troubled dreams, hewn out of yearning and rue
Nog steeds geef ik niets om kerstliedjes op de radio. Geef mij maar wrange akoestische gitaar, slepende melodieën en een klaagzang met teksten zoals deze. Maar voorheen ging ik vaak gebukt onder dit alles, dan slenterde ik buiten door de sneeuw met het gevoel zoals ik gisteren beschreef, compleet verloren.
Tegenwoordig voel ik meer harmonie als het om dergelijke dingen gaat. Het sneeuwt, het landschap is koud en desolaat en we gaan allen gebukt onder de gevolgen van dit weer. Maar ik ben blij dat het zo is. Ik ben blij dat het toch nog hard winter kan zijn, het is niet goed als je in december nog in je t-shirt buiten kan staan.
Nu sta ik met het diepste respect voor de natuur in deze winter, met een opgeheven hoofd. Trots op wat ik ben en waar ik ben.
Ik trotseer samen met moeder natuur deze kou en desolatie, en zal verheugd zijn op het moment dat de zon weer naar het noorden trekt.
Sterker woedt de storm
Met het korten van de dagen
Tussen ‘t leven en de dood
Zal de grens vervagen
Joeltijd breekt weer aan
En de hemelen gaan kolken
In de koude wintermaand
Trekken ruiters langs de wolken
Twaalfde nacht, het leven lonkt
Als huiswaarts trekt het Heer
Uit het zuiden keert de zon
Naar het noorden weer
To sweep the landscape; a wind haunted, wings without bodies
The snow, the bitter snowfall
You wish to die in her pale arms, crystalline, to become an ode to silence
In the soul of a mountain of birds, fallen
The cascading pallor of ghostless feather
The snow has fallen and raised this white mountain on which you will die and fade away in silence
De winter is hier, het sneeuwt buiten. Chaos over auto rijdend Nederland en ik zit thuis na een ‘aanrijding’ door een domme scholier die over de weg heen slingerde, niet voor zich keek en frontaal tegen me aanreed. Vingers gekneusd, fiets naar de klote en ik loop manker dan normaal.
Tijd om de nieuwe Agalloch dvd, “The Silence Of Forgotten Landscapes” te kijken dus. Wat een prachtwerk is die dvd. Low budget, maar toch vele malen beter dan duur gemaakte dvds zoals die van Heaven Shall Burn. Waarin John Haughm bij kaarslicht verteld over hopeloze situaties, verloren in een donker besneeuwd bos. Dood nabij, magie in de lucht, melancholie en folklore.
Ik heb respect voor muzikanten die doen wat hun hart ingeeft, geen rekening houden met wat de media verwacht maar wat de band doet. Mensen die hun muziek zien als een levend organisme, en die muziek laten groeien – ongeacht wat het doet. Als dat betekend dat je moe bent van de metal, dat je wat anders doet. Agalloch is een band die enkel bang is om in herhaling te vallen, en daarom maken ze wat hun hart ingeeft. Ze maken EP’s met muziek die puur experimenteel is, compleet anders dan het algemene genre van de band doet denken. Tevens is het een van de weinige bands die een dergelijk levend beeld creëert aan de hand van de muziek dat je in de melancholische tonen en teksten gewoon de eenzaamheid en trots voelt. Je ziet geen horizon, je voelt de kou, sluit je ogen en je bent in dat vervallen huis in de bossen. Alleen en zeker om te sterven zonder dat iemand het ooit zal weten.
Deze pure wanhoop maakt me ziek van binnen, zo diep dat het gaat. Ik schrijf dit trillend met kippenvel op m’n armen. Een gevoel dat Lady GaGa nooit los zal maken. Muziek zo puur, zo helder, breekbaar bijna. Ik kan de atmosfeer voelen als dat ik omringd ben door bevroren lucht, alles staat stil, niks is nog belangrijk. Alles is vergeten en verloren.
En deze dvd, opname van een live concert in België met toegevoegde interviews die de ingewanden van de band op tafel legt, vergezeld door prachtige winterbeelden terwijl het buiten wit ziet van de sneeuw.
Op m’n scherm zie ik de gitarist schreeuwend naar de grond zakken, ten onder aan de emotie die het bij ‘m los maakt terwijl hij z’n solo speelt. Prachtig.
Through vast valleys I wonder
To the highest peaks
On pathways through a wild forgotten landscape
In search of God, in spite of man
’til the lost forsaken endless. . .
This is where I choose to tread
Fall. . .so shall we fall into the nihil?
The nothingness that we feel in the arms of the pale
In the shadow of the grim companion who walks with us
….. Godverdomme, dit is ongeëvenaard. Dit had op geen beter label kunnen uitkomen dan ‘Shiver Records’.
Maar het is niet allemaal hopeloosheid en dood, Agalloch maakte onlangs ook The White EP, een warm folklore album dat zich het best leent voor zomerse boswandelingen, volle natuur, het leven in bloei. Een EP met muziek waaraan je hoort dat er meer aan de hand is dan de muziek zelf. Muziek die bomen doet groeien op een manier dat je inziet hoe prachtig deze aarde is, dat de natuur – zelfs in steden – nog zo magisch is. Ongeschonden, puur en onschuldig zoals bossen groeien en vallen, waar dieren vrij van zorgen hun leven lijden.
First things first. Alex Timmer, 1989, Vught, mannelijk, bril, 1.90m ofzoiets.
Nu je weet wat ik ben, kan ik je vertellen wié ik ben, dat doe ik graag aan de hand van statements. Dat zegt ookal iets over mezelf; laat het aan je fantasie over. Denk na, ontdek wat over jezelf – doe ik dagelijks.
Ik draag een hamer, ik zoek de Tao, ik sta ‘s morgens niet graag op en ben altijd kalm van geest. Hoewel ik toch vaak druk en met tijden agressief of geïrriteerd over kan komen.
Van blues tot blackmetal, rap tot reiki, dubstep tot darkwave. Ik luister graag herrie, maar ik ben ook graag kalm en zen van aard. Meditatie is voor mij zoals een gebakken stenen vaas vol haken en ogen. Meditatie doet die vaas smelten en biedt de mogelijkheid deze opnieuw te vormen.
Muziek doet me meer dan de mens. Ik ervaar hevigere emoties bij bepaalde muziek dan bij conflicten met mensen. Ik kan janken bij het horen van een bepaald deuntje, en statisch zitten op een begrafenis.
Maar ik ben ook niet bang voor de dood, het leven is eindig maar eindigheid van het een is de onsterfelijk van het ander.
Een dakloze krijgt van mij wat kleingeld, iemand in de stromende regen een lift ookal is het ver om rijden. Ik probeer een goed, aardig, mens te zijn, open te staan voor alles waarbij ik mezelf soms nog wel eens in de weg sta.
Ik denk veel na, over de wereld, over het leven en over de spiegel waarin ik dagelijks staar. Ik ben niet perse tevreden met de mens zoals we nu op de aarde staan, maar ik geloof in het goed van alle dingen.
Niets dat bestaat is waardeloos wanneer het naar zijn doel wordt gebruikt. Alles heeft een doel, goed of kwaad, het is soms alleen moeilijker in te zien – alles heeft een reden. Zelfs dingen zonder reden hebben een oorzaak, dus een reden.
Creatiedrang staat bij mij boven alles. Ik doe 12 dingen tegelijk en bedenk ondertussen nog 29 andere dingen. Niets is zelden wat ik in eerste instantie bedenk dat het zou moeten zijn, maar zo is het leven. Verstand op nul en gaan.
Dat ben ik.
