Winter

Trail amidst the snow-clad trees, winding is the way
Sunless is the path we roam, bitter is the air we breathe
Fell is the icy blast, coming from the hills
Blowing through my ailing heart, wailing in the emptiness inside

Vanished is the light we had, hidden deep in rimy soil
Bereft of us the one we cherished, lost for ever our love

Ik heb altijd van de winter gehouden. Niet alleen ziet het er prachtig uit als het sneeuwt, maar ik heb ook altijd van de herfst gehouden. Op het moment dat de natuur weet dat het gedaan is met de pret, alles laat vallen om zich open te stellen voor de vrieskou. Ik hou ook van de kou, en vroeger ook van het desolate gevoel dat een winterlandschap met donkergrijze hemel en dode bomen gaf.
Nu is dat anders.

The clouds are moving heavily, across the livid sky
Yonder the hues are darkening, slowly turning grey to black
For the two who stray in dusk, all hope is long since gone
Cruel is the winters reign, merciless the grasp of despair

Deze teksten zijn niet opbeurend en vrolijk, en ik luister er altijd naar op een manier dat ik de tekst ook ga voelen. Natuurlijk wordt je daar ook niet vrolijker van, maar melancholie is een emotie die bij de winter hoort als bladeren aan een boom.
Maargoed, ik dwaal wederom af. Nu zie ik de winter als een ongekend machtig fenomeen van moeder natuur, waar wij als mensen enkel nederig voor kunnen buigen.

Slender the shape in night, unbearable the beauty
Shining in the silvery light, watching me with wistful eyes
Evanescent this vision, unattainable this illusion
But an image in my troubled dreams, hewn out of yearning and rue

Nog steeds geef ik niets om kerstliedjes op de radio. Geef mij maar wrange akoestische gitaar, slepende melodieën en een klaagzang met teksten zoals deze. Maar voorheen ging ik vaak gebukt onder dit alles, dan slenterde ik buiten door de sneeuw met het gevoel zoals ik gisteren beschreef, compleet verloren.
Tegenwoordig voel ik meer harmonie als het om dergelijke dingen gaat. Het sneeuwt, het landschap is koud en desolaat en we gaan allen gebukt onder de gevolgen van dit weer. Maar ik ben blij dat het zo is. Ik ben blij dat het toch nog hard winter kan zijn, het is niet goed als je in december nog in je t-shirt buiten kan staan.
Nu sta ik met het diepste respect voor de natuur in deze winter, met een opgeheven hoofd. Trots op wat ik ben en waar ik ben.
Ik trotseer samen met moeder natuur deze kou en desolatie, en zal verheugd zijn op het moment dat de zon weer naar het noorden trekt.

Sterker woedt de storm
Met het korten van de dagen
Tussen ‘t leven en de dood
Zal de grens vervagen
Joeltijd breekt weer aan
En de hemelen gaan kolken
In de koude wintermaand
Trekken ruiters langs de wolken

Twaalfde nacht, het leven lonkt
Als huiswaarts trekt het Heer
Uit het zuiden keert de zon
Naar het noorden weer