Chaos en orde, schuwheid en angst

Als ik dan toch een filosofische minor ga doen, neem ik het er vandaag maar van met een stukje gedachtegang. Wilt u daar een kopje thee bij?

Jarenlang heb ik verlangd naar stilte, eenzaamheid, rust, serene kalmte en dergelijke. Mede daarvan komt mijn interesse in Scandinavië ook vandaan; daar is alles groot, leeg en is er alle ruimte voor een mens om gewoon verwonderd naar de zonsondergang te kijken, de sterren te tellen. Maar het is ook een feit dat het aantal zelfmoorden daar vele malen hoger ligt juist door de leegte en lange duisternis. Maar, bedacht ik me vandaag, is dat een reden om er niet te gaan wonen?

Ik ben wisselvallig, zo kijk ik ook uit naar New York. Ik geniet tevens van immense drukte, mensen massa’s, steden die nooit slapen. Maar in die steden zijn we vaak eenzamer dan in de oerbossen. Tussen alle flitsende lampen, gebrom van motoren, tussen al het rumoer – wat zeggen we nou echt? Ik zit hier nog steeds alleen in m’n auto tussen de rest van de mensheid, net zo geïsoleerd. Op straat spreken elkaar niet aan, in het café staan we te socializen met enkel voortplanting in het achterhoofd, in de winkel worden we gehaast omdat er andere staan te wachten. We hebben geen tijd, komen te laat op afspraken omdat de printer (-notabene een apparaat dat ons tijd zou moeten besparen!) niet werkt, staan in files te schreeuwen en te toeteren. En dat echt niet omdat we zo graag op ons werk staan, als we te laat komen buiten onze schuld is het foute boel. De mensheid is schuw, we lijken wel bang voor elkaar. We lopen om op straat, we durven niets te zeggen en maken vaak ruzie om niks..

We leven langs elkaar heen. De Grote Depressie, met z’n alle ons alleen voelen en er niks aan doen. Is dat niet vele malen deprimerender dan ‘gewoon’ rust aan je hoofd?