Jammer Guzman.

Dat een caberatier niet gelijk ‘komiek’ betekend, is al langer duidelijk. Elke ‘grote’ caberatier staat tegenwoordig op de planken om uit te spreken wat het gros van Nederland denkt; waar is het mis gegaan? Hartstikke fijn dat er dan iemand is die gewoon een paar honderd man in een zaal kan toespreken, waarvan iedereen ook luisterd. Ik hoef het persoonlijk niet te proberen, om mensen zo een ander inzicht te vertellen. Maar als je op het podium staat, ben je wel geloofwaardig.
Althans, dat dacht ik. Vooral zo toen ik laatst de nieuwste show van Theo Maassen zag.

Voor mij sprak ‘ie mijn eigen gedachten uit, op een manier die ik (helaas) zelf nog niet had kunnen bedenken maar ik weet dat voor veel mensen in de zaal nieuwe poorten zijn geopend. Rond die show hing gewoon de sfeer van “Verrek ja.. Dat klopt..”. Als je op zo’n manier kan vertellen wat er mis is, en er vervolgens iets mee *lijkt* te doen, al is het maar door te erkennen dat shit niet veranderd, heb je het in mijn ogen al voor elkaar – op dat podium. Gelukkig luisteren ze dan wel.

Maargoed, vanavond dus naar Javier Guzman. Nou, ehm. Tja. Dat er veel mis is met Nederland, de wereld, onze manier van denken, laten en doen weten we onderhand wel. Om al die ellende even te vergeten betaal je dan 20 euro voor vermaak, iets wat Javier naar eigen zeggen belangrijk vind – het vergeten dan. Ik citeer: “Ik verwacht niet dat half Den Bosch vanavond naar huis gaat en morgen anders over de wereld denkt. Ik ben al tevreden als je maar even vergeten bent waar je bent geweest. Vergeet dat je in een theater zit.”.
Een nobel streven, jongen, maar dan moet je toch ECHT iets aan je shows gaan doen, want sjonge jonge.
Mijn opa, die kan ook klagen als geen ander, en zelfs die geeft af en toe meer inzicht dan iemand waarvan je het zou mogen verwachten na weetikhoeveel ervaring op de planken. Je publiek constant belachelijk maken, geïrriteerd rondlopen en maar klagen, klagen klagen.
En wat is de conclusie? “Nou, Den Bosch.. Pff, ik weet het ook niet meer.”. Als ik naar een depressie wil kijken, kijk ik wel naar buiten.
Ik heb wat dat betreft m’n tijd uit gezeten daar. Ik was me zeker wel bewust dat ik in een theater zat, de vraag was hoe lang nog? Of dat het misschien nog een punt kreeg.

Nou, meneer sloot af door een muziekje op z’n telefoon af te spelen, iets van “dit kalmeert wel.”. Right. Oke, niet helemaal waar – hij kwam daarna nog even terug en gaf ons allen z’n mobiele nummer – dan konden we hem bellen als we nog vragen hadden. Hij werd enkel gebeld door een “OH! Hhuhuhuhu, IK HEB JE ECHT AAN DE LIJN!”. Jammer dat ik dat nummer niet heb opgeslagen, ik had ‘m wel willen vragen waar het met hem mis is gegaan, wat ‘ie er nou zelf van denkt. Het is toch verdomme niet normaal dat ik betaal voor ‘vermaak’ en vervolgens chagrijniger en depressiever thuis kom?! ZIE JE WEL, VERDOMME! IK BEGIN ZELF AL MET DAT AGRESSIEVE GEKLAAG.

:’) Jammer.