NYC – 24/7

Deze weblog is geschreven door Alex (en Steve, Remon en Tyche) ten ere van onze reis naar New York. In de vorige log lees je over de reis uit Nederland,ondertussen zijn we aardig gesetteld hoewel de jetlag nog wel te voelen is. Op het moment van schrijven staat de klok hier om 2:27 (‘s nachts ja), hoewel het in Nederland 8:27 is, goedemorgen!.

Jetlag
Dries (een oud docent, tevens in New York) vertelde gisteren dat het werk van een designer nooit van 9 tot 17 is. Het is eerder van 9 tot 21, maar in de praktijk komt het uiteindelijk vaak neer op dagen van 46 uur met her en der een paar uurtjes slaap op een bank. En om dat zo te ervaren met een verse jetlag in je hoofd, gaat dat vanzelfsprekend UITSTEKEND!… Niet dus.

Ik moet serieus even nadenken welke dag het nu is, en wat we wanneer gedaan hebben. Tijdsbesef in een 24 uurs economie is een compleet ander fenomeen dan in Nederland. Soms is het 20u en ben je kapot, klaar om te slapen en soms schrik je ervan dat het al half 2 ‘s nachts is. Het is immers rond half 6 ‘s avonds al donker hier, who could tell the difference?

Stoffige loods
Maar ik lees even de vorige log terug.. Ohja… Leuk, die eerste dag projectwerk. We zouden met z’n allen (in totaal zo’n 20 man) meewerken op een project voor de expo op te bouwen. Dat project gaat dienen als plateau voor de overige projecten, dus het moest echt af.. Het project heet “The Very Many”, en verdomme wat waren het er veel. Kratten vol met raargevormde stukjes metaal, onleesbaar genummerd, dienden gesorteerd te worden en vervolgens aan de hand van technische 3D tekeningen in elkaar gezet worden. Begonnen rond half 9 in de ochtend, en afgerond rond half 7 de volgende ochtend..
Dit werk werd gedaan in Brooklyn, in een oud bankgebouw. Zo blijkt wel weer dat niet alleen in Eindhoven maar overal ter wereld de meest hippe designers zich huisvesten in oude loodsen, stoffige studio’s en andere vergeten industriegebieden. Erg gave sfeer, vooral omdat ik persoonlijk erg van Urbex hou, Voor de mensen die mij daarin kennen; JULLIE ZOUDEN ZOO GENOTEN HEBBEN!

SQUIRREL! *point*
Maargoed, dat was de zondag en helaas hebben we die dag weinig anders gedaan. Hoewel het een leuke gelegenheid was om de andere exposanten (meeste Nederlanders) te ontmoeten en samen uit eten te gaan (Ik heb heerlijk eland vlees op). De dag erna, eh, maandag.. Vandaag, ja? Ja! Vandaag hadden we wat meer contrast dan donkere stoffige ruimtes. Vandaag gingen we naar Madison Avenue, waar de expositie woensdag gaat openen.

We vertrokken (redelijk laat toch) richting het hotel waar de andere exposanten waren (die het stukken luxer hebben..) om daar een flinke bult dollars op te halen. Ons eigen project had nog genoeg werk en materiaal nodig, dus we zijn wezen shoppen voor een computer en bijpassend hip beeldschermpje. Dat was redelijk goed gefixt, hoewel ik nog lang heb staan kwijlen bij de meest brute hoofdtelefoon die ik ooit zal zien. Ik ben nog steeds in dubio om het ding te kopen.

Tevens hebben we daar een beetje toeristisch gedaan, omdat we daar maandag niet echt aan toe kwamen. Stomme accessoires bij kraampjes kopen, rare foto’s maken etc etc. Tevens wil ik het misverstand dat Amerika een rotland is hier nog eens tegenspreken. Oke, politiek is het misschien niet alles maar dat is Nederland ook niet. Mensen zijn hier oprecht vriendelijk en allemaal erg easy going zolang ze niet in een ambtsfunctie zitten. Dat, en ze hebben hier ontzettend gave eekhoorns. SQUIRREL!

Madison Square Park is een redelijk ‘bekend’ parkje in de stad, waarom weet ik zo niet precies, maar het is er zeker chill. Wat wij met duiven op de dam hebben, hebben zij hier met eekhoorns. Er zat een tamme eekhoorn op m’n schoot. En dat doen ze kennelijk vaker…

En dan het werk
Maargoed, het project. We zijn vanaf de expo bij Madison Avenue vertrokken richting een magnifiek theezaakje waar je fijn kon chillen, kopje thee drinken en gratis kon internetten. Een ideale situatie waar we het merendeel van de dag hebben doorgebracht om ons eigen project op poten te zetten: Het drukwerk is klaar, de technische kant is (bijna) klaar, nu alles nog drukken, testen en opbouwen. Hopelijk is dat morgen klaar.

Bij dat thee huisje heb ik weer wat mensen ‘leren kennen’. Ontzettend aardige medewerkers die uitlegden dat de arrogante-Amerikaanse generatie allang verleden tijd was. Zij waren juist blij met toeristen, die hadden wat te vertellen. En binnen de korste keren stonden we te babbelen alsof we elkaar al maanden kenden, met uiteindelijk de vraag of we daar nog eens terugkwamen – reken maar van ja!

De afterparty
Zo rond een uur of 20:00 hadden we het wel gehad met ‘t werken. Remon had ondertussen aardig last van wat mij lijkt op een jetlag; hoofdpijn, moe, lichtelijk misselijk. Terug naar het hostel dus waar Remon verstandig genoeg een keer op tijd is gaan slapen. Steve Tyche en ik hadden echter nog wel wat batterij over om nog ‘iets’ te gaan doen. Wellicht klinkt het jullie bekend; Brooklyn Bridge, Empire State Building en een ierse pub.

Het was ons aangeraden om eens over de Brooklyn Bridge te lopen, een van de vele toeristische trekpleisters hier.
Jullie kennen het allemaal wel van de meest gebruikte skyline van New York, reikend van het Empire State Building tot de Statue Of Liberty. Het is zeker een gaaf aanzicht om op een afstand een immense, nooit slapende stad te zien. Wereldberoemde gebouwen aan de horizon, en dat verre groene vlekje, is dat het vrijheidsbeeld? Yess.

Empire State Building
Al met al een erg mooie wandeling geweest, maar nog lang niet zo immens als onze volgende stap – het Empire State Building op. Het is dan wel niet meer het hoogste gebouw ter wereld, het is toch POKKE HOOG. 86 verdiepingen en 20 dollar later keken we uit op de stad. Iets wat mij persoonlijk toch wel iets deed. Zo’n immens grote stad voor zover het oog reikt, en hoe dichterbij ik keek hoe meer details ik zag. Achter elk van die miljoenen raampjes lag iemand, verveeld door zijn baan, verdrietig om haar vriend, een dolgelukkig pasgetrouwd stel, bezorgde ouders, puberende tieners, ruzie, liefde, haat en genoegen.. Vanaf die hoogte zag ik niet alleen veel lampjes en gebouwen, ik zag veel van de menselijke aard. Hoe klein en betekenisloos het eigenlijk kan lijken, en de kracht die een mens in zich heeft om dingen voor zichzelf en voor andere belangrijk te maken. Om doelen te kunnen stellen..

Parteh!
Maargoed, zoals sommige van jullie misschien weten is Tyche zojuist 21 geworden. Volgens onze tijdzone hier in NY is ze 21 geworden op het Empire State Building, een toch wel noemenswaardige gebeurtenis. Toch zijn we kort naar twaalven naar beneden gegaan waar alweer zo’n aardige medewerker ons een blik gaf in de gallerij van alle bekende mensen die ooit op de toren waren geweest, waar ons Maxima en Willem zo ook tussen komen te hangen. Helaas moesten we daar weer snel weg, want daar mochten we eigenlijk niet komen..

Daarna vol goede moed een Ierse pub binnen gestapt, maar een klein uur later weer naar buiten gegaan zonder enige moed. Dat was niet veel, maar we waren zelf ook gaar van al het werk en geloop.
Het laatst noemenswaardig vandaag was (wederom) de metro. Hier in New York zijn meer straatmuzikanten die in de metro spelen. Vanavond zat er een man met een gitaar die werkelijk waar prachtige bluesy nummers speelde en zong, ik vond het eigenlijk jammer dat we gauw weer door gingen.. Maar ondertussen is de klok hier al 3u voorbij, en ik ben kapot. Foto’s komen later nog!