Schneeuw

Ik hou van de winter, vooral van deze winters. -12 buiten, dik pak sneeuw.. Heerlijk.
Zo rond de herfst wordt iedereen een beetje bleh, de zomer is voorbij. Dan begint de winter, vaak niet meer dan een donkergrijze drab. Voor veel mensen een depressieve tijd, dode bomen, nattigheid, weinig zonlicht..
Maar dan zo rond kerst, vooral met sneeuw als deze, is alles ineens perfect. Het dikke pak sneeuw vertraagt de westerse mens op een manier zoals geen enkel ander weer dat kan. Sneeuw is zo prominent aanwezig, dat valt niet te ontkennen zoals hitte met airco of regen met een paraplu. Sneeuw vertraagt ons, de wegen zijn onbegaanbaar, de treinen rijden minder, het vliegen wordt gevaarlijk.. Zelfs lopend is het niet zonder gevaar.

Dan kunnen we strooien en scheppen al dat we leuk vinden, het valt gewoon weer opnieuw neer. De sneeuw stop je niet zomaar. De eerste paar dagen sneeuw valt er een chaos over Nederland, ongelukken, paniek, gemiste afspraken en dergelijk. De dagen daarna begint men zich te beseffen dat het gewoonweg niet anders is, afspraken worden afgezegd, er wordt rustiger gereden, er wordt rustiger geleefd. Een soort geforceerde acceptatie – heerlijk.

En ik persoonlijk hou er ook wel van, die chaos. Wegen zijn ineens half zo breed, iedereen heeft ineens meer respect voor elkaar – in ieder geval in het verkeer – en de dode bomen behangen we met gezellige lichtjes. En zo met de sneeuw is zelfs de donkerste plek in je ooghoek wit en helder. Geweldig toch!