The lay of autumn

All the leaves are brown, and the sky is gray.
Ik realiseer me dat ik wederom erg achterblijf met deze weblog (daar zijn weblogs toch voor?), hoewel al de ideeen voor vodcasts e.d. nog overeind staan.
Tevens ga ik de layout een beetje vernieuwen, want deze is toch wel heel locht en zwaar.
Maar de voornaamste reden dat ik hier niet eerder schreef is omdat ik stage loop. Ik zit elke dag van 8 tot 17 achter een scherm naar kleine lettertjes code te kijken. Een mens wil dan wel eens wat anders, dus vermijd ik de kleine lettertjes zoveel mogelijk.

Maargoed, het is zondag, de zon schijnt nog steeds (wat een weer hé!), en ik schrijf nog maar een stukje. Het is herfst, en ik ben verliefd. Verliefd op de buitenlucht, de zonsondergang, de vergeelde bomen en de terugtrekkende warmte. Ik hou van de herfst. Er is nog geen dame geweest die me zo goed kan laten voelen als moeder natuur wanneer de zomer vertrekt tot achter de horizon.
Er zit iets in de lucht, dat via mijn luchtwegen pure gelukkigheid met een vleugje melancholie in me verspreid.
Misschien is het de geur van rottende bladeren, of de melancholie van de natuur die het leven weer af is om een duistere periode in te gaan, een die de mens als gelijke net zo goed niet leuk vind.
Ik wel, duisternis geeft uitkijk op licht. Kou geeft uitkijk op warmte, winterdepressies op lente-vlinders.

“Ken je ook maar iemand die zijn/haar grote liefde vond in de herfst?!” vroeg iemand aan mij als argument tegen de schoonheid van de herfst. Niet persoonlijk, denk ik, mits ik mijn ware liefde voor de natuur (die in de herfst toch het sterkst is) niet meereken. Maar ze zijn er vast. Het begin van de winter op het moment dat het nog te doen buiten is, is toch de ideale situatie om naar elkaar toe te trekken?
Een warme, vrije zomer achter de rug met een koudere wind in je gezicht op de fiets naar huis. Het kraken van de bladeren, een waterig zonnetje. *zucht*, hoe kan je in zo’n situatie niet gewoon iemand vast willen houden om je vervolgens samen in de diepe duisternis van een wrede winter te werpen?