The Silence Of Forgotten Landscapes

To sweep the landscape; a wind haunted, wings without bodies
The snow, the bitter snowfall
You wish to die in her pale arms, crystalline, to become an ode to silence
In the soul of a mountain of birds, fallen
The cascading pallor of ghostless feather
The snow has fallen and raised this white mountain on which you will die and fade away in silence

De winter is hier, het sneeuwt buiten. Chaos over auto rijdend Nederland en ik zit thuis na een ‘aanrijding’ door een domme scholier die over de weg heen slingerde, niet voor zich keek en frontaal tegen me aanreed. Vingers gekneusd, fiets naar de klote en ik loop manker dan normaal.

Tijd om de nieuwe Agalloch dvd, “The Silence Of Forgotten Landscapes” te kijken dus. Wat een prachtwerk is die dvd. Low budget, maar toch vele malen beter dan duur gemaakte dvds zoals die van Heaven Shall Burn. Waarin John Haughm bij kaarslicht verteld over hopeloze situaties, verloren in een donker besneeuwd bos. Dood nabij, magie in de lucht, melancholie en folklore.

Ik heb respect voor muzikanten die doen wat hun hart ingeeft, geen rekening houden met wat de media verwacht maar wat de band doet. Mensen die hun muziek zien als een levend organisme, en die muziek laten groeien – ongeacht wat het doet. Als dat betekend dat je moe bent van de metal, dat je wat anders doet. Agalloch is een band die enkel bang is om in herhaling te vallen, en daarom maken ze wat hun hart ingeeft. Ze maken EP’s met muziek die puur experimenteel is, compleet anders dan het algemene genre van de band doet denken. Tevens is het een van de weinige bands die een dergelijk levend beeld creëert aan de hand van de muziek dat je in de melancholische tonen en teksten gewoon de eenzaamheid en trots voelt. Je ziet geen horizon, je voelt de kou, sluit je ogen en je bent in dat vervallen huis in de bossen. Alleen en zeker om te sterven zonder dat iemand het ooit zal weten.

Deze pure wanhoop maakt me ziek van binnen, zo diep dat het gaat. Ik schrijf dit trillend met kippenvel op m’n armen. Een gevoel dat Lady GaGa nooit los zal maken. Muziek zo puur, zo helder, breekbaar bijna. Ik kan de atmosfeer voelen als dat ik omringd ben door bevroren lucht, alles staat stil, niks is nog belangrijk. Alles is vergeten en verloren.

En deze dvd, opname van een live concert in België met toegevoegde interviews die de ingewanden van de band op tafel legt, vergezeld door prachtige winterbeelden terwijl het buiten wit ziet van de sneeuw.
Op m’n scherm zie ik de gitarist schreeuwend naar de grond zakken, ten onder aan de emotie die het bij ‘m los maakt terwijl hij z’n solo speelt. Prachtig.

Through vast valleys I wonder
To the highest peaks
On pathways through a wild forgotten landscape
In search of God, in spite of man
’til the lost forsaken endless. . .
This is where I choose to tread

Fall. . .so shall we fall into the nihil?
The nothingness that we feel in the arms of the pale
In the shadow of the grim companion who walks with us

….. Godverdomme, dit is ongeëvenaard. Dit had op geen beter label kunnen uitkomen dan ‘Shiver Records’.

Maar het is niet allemaal hopeloosheid en dood, Agalloch maakte onlangs ook The White EP, een warm folklore album dat zich het best leent voor zomerse boswandelingen, volle natuur, het leven in bloei. Een EP met muziek waaraan je hoort dat er meer aan de hand is dan de muziek zelf. Muziek die bomen doet groeien op een manier dat je inziet hoe prachtig deze aarde is, dat de natuur – zelfs in steden – nog zo magisch is. Ongeschonden, puur en onschuldig zoals bossen groeien en vallen, waar dieren vrij van zorgen hun leven lijden.