Monthly Archives: January 2010

Wat mij frustreert

“Schrijf anders wat over hetgeen wat je frustreert” luidde de opdracht. Nou, goed plan. Doe ik! Leuk. Frustraties uiten, op internet. Yeah, dat is immers zo 21e eeuw.. Nou, daar gaan we!

…

Oh sorry, ik was even gelukzalig aan het wegdromen bij de aanblik van m’n vernieuwde kamer. Alles lekker schoon, netjes met een oriëntaals tintje. Het lijkt zelfs alsof m’n bonsai boompjes er beter van gaan groeien… En dan die prachtige Taoïstische plaat als achtergrond op m’n luxe, grote iMac.. *grijnst*..
…OHJA! Frustraties. Ehhm. Ik dwaal af zeg.

Nou, ik belde vandaag alweer naar het ziekenhuis, om alweer te proberen een afspraak te maken met de dermatoloog, zijn ze weer niet aanwezig! Wat erg zeg, dan bel ik morgen toch nog een keertje, het heeft immers geen haast!
Ohja, de reden van mijn nieuwe kamer staat rechts van me, een nieuwe kast van de Ikea! Oh man, die Ikea zeg! Wat een frustrerend gebeuren! Ik kwam de eerste keer thuis, kast in elkaar gezet.. Was het de verkeerde! Sjonge jonge! Dus ik weer terug (ik vond het eigenlijk wel grappig XD), en nu.. nu staat de goede er gewoon. Eigenlijk ook niet zo’n probleem..

Dat ik moeite heb te bedenken wat mijn frustraties zijn is eigenlijk al frustrerend genoeg. Toch? Nou.. Ach. He.. Frustraties zijn nergens goed voor, daarom heb ik ze ook niet. Dingen lopen wel eens anders dan dat je gepland hebt. Ik ben vandaag constant onderweg naar de Ikea geweest, terwijl ik eigenlijk wat werk aan een website wilde doen. Frustrerend? Niet echt, ik heb nu immers een nette werkplek Dat werk had toch geen haast.

Mensen frustreren zich te vaak, denk ik. Misschien is dat mijn frustratie. Ik denk liever “Ach, het zal wel loslopen”. Zoals de Dalai Lama ooit zo mooi heeft gezegd:

“Als je tegen een probleem aanloopt en er is een oplossing aanwezig, hoef je je niet druk te maken. Als je tegen een probleem aanloopt en er is geen oplossing aanwezig, hoef je je ook niet druk te maken.”

Een probleem is, niet. Een ‘probleem’ is gewoon een vervelend woord voor ‘verandering van situatie zoals we nu kennen’. Een probleem lost zichzelf altijd op, of het dan goed of slecht afloopt – het loopt in ieder geval af. Frustraties zijn onredelijke reacties op die veranderingen. Alles dat tegenzit, dat frustreert, heeft vast zijn doel en oorsprong. Daar kun je soms wat aan doen, dan doe je dat. Vaak kun je er ook niets aan doen, waarom zou je je er dan om frustreren?

Ik ken wel frustraties, ik kies er alleen voor om ze niet te erkennen. Ik leef een stuk rustiger

[image source, thanks for letting me use this without me asking :')]

Liefdesverklaring

Vaak denk ik aan jou, hoe mijn leven zonder jou niets waard zou zijn. Omdat je er altijd voor me bent, en zelfs als ik stiekem andere liefdes hebt sta je nog achter me.
Ik geef veel geld uit aan je, om je zo mooi mogelijk te laten zijn. Omdat jij me, zelfs al ben ik door weer en wind lichamelijk en psychisch gebroken, laat je me doorzetten. In de meest uitzichtloze en zinloze dagen vul je me aan met dat wat ik precies nodig heb. Zelfs al ben ik vrolijk, kun je me neerhalen. Er is eigenlijk niemand die mij zo in haar band heeft, niemand die me zo ‘af’ maakt.

Daarom zeg ik het nog maar eens, ik hou van je – muziek!

Untill death do us apart.

Taperecorder

Muziek opgenomen op taperecorders klinkt door transistor radiootjes. Een bewolkte warme zomerdag, alle tijd van de wereld en geen besef van dezelfde wereld om ons heen. De vloer kraakt onder je schoenen, niemand die het kan horen. Niemand die het boeit dat de zon door de wolken breekt en het grasveld daar beneden zo aantrekkelijk maakt. Zelfs een koude betonnen vloer voelt zacht met emotie en gevoel, want de regen is verdampt.
Ooit was het anders, waren de dagen alleen en de nachten lang. Krakend gitaarspel uit een regenachtig raam, nattigheid op de vloer. Nu werpen er schaduwen tegen de heuvels, en vertrekken we samen naar de horizon.
Niets bezitten, niets hoeven en alles willen is het motto. Regen of zon, mijn huid blijft hetzelfde voor jou. Jouw lach verwarmt zelfs in de vrieskou.
Een verloren boot op zee, een eenzame zeeman is alleen met zijn gedachten. Dobberend naar diezelfde horizon maar zonder bestemming, geen doel of reden. Hij ziet ze voorbij gaan, lachend, huilend, dansend en kruipend. Het trekt aan hem voorbij op weg naar de oneindigheid van het water zoals tijd aan mij voorbij gaat op dagen zoals deze. Dagen waar we gras zien groeien, lachen tot diep in de nacht en ‘s ochtends nog rond mogen slenteren. Het liefst schrijf ik een gedicht als ode aan je ogen, maar er is een angst dat ik je zie lopen.
Als de zon ondergaat, veranderd alles. Vuur en regen, warmte en wind. Winters zijn te koud en dagen te kort om dat te bevatten. Irrationeel, onbelangrijk als het journaal, niks mee van doen.
Want tot steden vallen en samenlevingen vergaan, heb ik jou en jij mij, en dan maakt het niet uit. We zien wel wat er gebeuren zal.