Avatar

Het schijnt zo te zijn dat mensen die Avatar gezien hebben depressief de bioscoop uitkomen, iets dat ik goed kan begrijpen.

Onze aardse wereld schijnt tegen te vallen na het zien van al dat moois. En ik moet zeggen, afgezien van het verhaal, de overbodige liefdesperikelen, de overbodige actie, heb je een prachtige, bijna orgasmische film over.
Ik word wel eens boomofiel genoemd. Ik heb iets met de natuur, spiritualiteit, oerkrachten.. Moeder Aarde. Laat dat nou net zoiets zijn dat tussen het dialoog in deze film erg sterk naar voren komt. Je moet er wel een beetje voor open staan, maar James Cameron schetste hier mijn wildste droom.

Een andere wereld, waar ook lang niet alles goed is, maar waar de mensen één zijn met de natuur, hun voorouders en ziel. Dit is echt de soort samenleving die ik eigenlijk al tijden zoek, maar weet nooit te zullen vinden. Het ís een droomwereld, maar droomwerelden zijn niet perse onbereikbaar – al is het maar voor even. Je moet niet depressief de bioscoop uitlopen, je zou blij moeten zijn dat iemand je zo’n haarscherp, glasheldere nieuwe realiteit voorzet. Dat verschaft inzicht. Inzicht, kennis, wetenschap, wijsheid.

Maar het blijft natuurlijk ‘maar’ een film, en ik weet dat het meegezogen-worden-in-de-film zeker 70% resultaat is van gewoon ijzersterke filmcompositie, geluid en beeldgebruik. De film is zo opgebouwd dat je als kijker langzaam wordt geschommeld van de mensenwereld naar de onwerkelijke wereld, als je daar open voor staat en accepteert dat je al je redelijkheid even achter je laat om compleet verloren te gaan in het verhaal, dan sta je aan het begin van een aardig intense belevenis.
James Cameron heeft met Avatar allebei de meest succesvolle films allertijden op z’n naam staan (de andere was Titanic), en ik moet zeggen – give the man some credits. Het is duidelijk dat deze film het niet alleen heeft van prachtig gemaakte omgevingen, figuren, beesten en meesterlijk goed passende muziek – de opvolging van scenes is gewoon steengoed gedaan. Hoe verder je in de film komt, hoe meer je de (Aardse) mensen begint te hekelen. Daarmee snijdt Cameron ook meteen een erg gevoelig puntje aan op de menselijke consumptie maatschappij – altijd maar meer, zonder compromis, no matter what.

Verder ben ik me erg bewust dat het verhaal alles behalve vernieuwend is. Je hebt de held, de anti-held, de dame waarop je eigenlijk niet verliefd kan zijn, de klootzak en ga zo maar door met de standaarden in verhaaltechnieken. Alles is mooi tot het misgaat, maar dan is er hoop.. Die hoop wordt natuurlijk weer verneuqt en alles lijkt mis te gaan, maar natuurlijk komt alles toch nog goed. Ach, boeiend! Gelukkig maar! Het valt inderdaad tegen om in deze wereld te leven, als je ziet hoe het daar is. Laat ons liefhebbers gelukkig zijn met een droom van iets dat wel goed afloopt!

Het enige dat ik echt een nadeel vind van Avatar, is dat het zo snel voorbij is. Ik hoop dat ze ooit een 2e film maken zonder drama, gewoon een soort documentaire waar je die wereld in prachtige sfeerbeelden ziet, heel de spiritualiteit wordt uitgepluist zoals Tolkien dat doet. Het beste zou nog zijn om David Attenborough in te huren en die urenlang over niet-bestaande planten te laten brabbelen.. God, wat was dit een mooie avond zeg. Morgen weer werken >_>’