Massa-consumptie-maatschappij
Toen ik op zaterdagochtend aan het ontbijt keek hoe mijn broer en vader mayonaise over hun brood smeerde en er frisdrank op tafel stond, nam ik nog een slok van mijn kop thee en ik bedacht me het volgende..
“Nondeju, wat een ranzige consumptiemaatschappij is dit toch! Je doet toch geen mayonaise op je broodje bij het ontbijt.. Nee, rustigg.”
En zo ging dat even door, maar ik realiseerde me al gauw dat ik niets te zeggen had. Ik leef immers ook in dit huis, deze Westerse wereld. Ik typ dit stukje op een een dure laptop terwijl ik mezelf omgeef met allerlei luxe spullen om het me zo gemakkelijk mogelijk te maken. Ik ben niet de juiste persoon om die consumptie maatschappij te bekritiseren, ik ben er onderdeel van. Het grote verschil is echter, dat ik het me realiseer.
Zoals jullie misschien weten vul ik mijn keuzevak op de opleiding Filosofie met een zelfstudie naar de Tao en het Taoïsme. Het lijkt erop dat het een waardig boekwerkje gaat worden waar ik hopelijk erg trots op kan zijn, ik kon bijna niet slapen van de drang om er verder aan te werken.
Hierbij merk ik ook dat zolang ik met die scriptie bezig ben, ik veel kalmer ben. Alsof ik aan het mediteren ben, zo sereen en eenvoudig wordt alles dan. Mijn hoofd werkt rustiger, mijn ogen staan kalmer, ik praat en beweeg langzamer.
Als ik in deze staat ben, wordt ik niet graag gestoord door consumptie-maatschappij taferelen. Binnen 10 minuten tijd is het hele gezin binnen gekomen en werd ik omringd door allerlei gebabbel, geruis van de oven, de waterkoker. Ik werd bevraagd en verteld over alles waar ik me op dat moment helemaal niet mee bezig hield.
Ik bedacht me al eerder dat innerlijke harmonie bij bijvoorbeeld meditatie een tijdelijke staat was. Ik geloof niet dat ‘verlichting’ een permanente staat van zijn is. Je raakt verlicht, maar je wordt door het leven weer terug op aarde gezet – maar goed ook. Het is mijn inziens belangrijk dat, als je op zoek gaat naar die innerlijke verlichting, je ook met twee benen op de grond kan blijven staan. Blijf je berust van de IKEA huiskamer waarin je je bevind want morgen sta je toch weer in de file, of in de rij bij de kassa bij je andere lotgenoten.
Wat heb je dan aan die tijdelijke verlichting? Je kunt er zoveel mogelijk uit meenemen in het dagelijkse leven. Zo veranderd het niet je persoon, maar verbeterd het wel de kwaliteit van het leven. Ik heb me op de meest rare momenten al zoveel over mezelf en mijn omgeving gerealiseerd, dat ik denk ik wel de totale verlichting heb meegemaakt, kon ik alles onthouden.
Maar al die momenten zijn fracties van seconden, soms blijven de realisaties wat langer hangen, maar nooit permanent. Daarom ben ik graag in een meditatieve staat, elke realisatie komt dan vertraagd voorbij. Dan kun je er meer mee. ‘Tinkeren in je hoofd’, zou je kunnen zeggen.
Maar terug naar de ontbijttafel, ik dwaal af. Die realisatie deed me een beetje droevig zijn, alles om me heen was zo gemaakt, zo commercieel. Wij zijn commercieel, ik ben een product van massa consumptie. Wil ik hier wel zijn? Kan ik dit wel zijn? Ja.
Ik ben net als de rest van mijn lotgenoten hier gewend geraakt aan deze manier van leven. Ik ben het er niet altijd mee eens zoals het gaat, maar ik kan er goed mee leven. Wat mij erg geruststelde bij deze realisatie was de gedachte “Ik kán zonder.”. Hiermee bedoel ik dat ik de vrijheid heb om iets anders te doen, ergens in een tempel terug te trekken (om het zo maar te zeggen), maar ook dat ik zonder de spullen om me heen kan leven. Ik heb niet perse al die luxe nodig, ik kán me met niets ook gelukkig voelen.
Dan komt het welbekende gevoel van schaamte, zou ik niet wat vromer moeten gaan leven? Zou ik niet wat harmonieuzer om moeten gaan met alles om me heen? Een nobele gedachte, en zeker geen slechte. Dit probeer ik immers al langer, ik probeer alle frustraties uit mijn leven te bannen en blij te zijn met de kleine dingetjes. Maar heeft het nut om al m’n spullen weg te geven en zelf in een lege kamer op de grond te gaan zitten? Nee, waarom zou ik zonder doen als het niet hoeft. Een bepaalde luxe gun je iedereen, toch?
6 reacties op “Massa-consumptie-maatschappij”
@ 16:16
Hmm.. Goeie post. Goed om erover na te denken. Doe ik ook regelmatig. Een leven in soberheid, ergens in Verweggistan, waar je je leven vult met leren en uithoudingsvermogen – lijkt dat niet het ultieme ‘vrome’ zoals je dat noemt?
Ik ben tot de conclusie gekomen, voor mezelf, dat ik gelukkig kan worden met spulletjes. Ik heb graag een laptop die het goed, ik draag graag mooie kleren, ik wordt er blij van.
Wie weet ga ik later nog op zoek naar het sobere leven, op dit moment geniet ik van materiaal.
Eerlijk – maakt dit mij een oppervlakkig mens?
)
(Ik ben benieuwd
@ 16:22
Die gedachte ken ik ja, dat het leven in het verre oosten tussen de bergen in een tempel zich wel leent voor uiterste geestelijke ontwikkeling, maar daar leven wij nou eenmaal niet
Wie weet ga ik daar nog eens heen.
Materialisme maakt mijn inziens niet oppervlakkig, tot het moment dat je er afhankelijk van wordt. Als je een nieuwe tv of nieuwe schoenen moet kopen om jezelf goed te voelen, dan is er iets mis. Maar dat snapt iedereen, denk ik.
Maar er is niets mis met genieten van de luxe en de kansen die je hebt. Zoals ik al zei; waarom zou je in een lege kale kamer gaan zitten, als het niet hoeft? De mensen die dat wel doen kunnen vaak niet anders, en die zijn daar soms tevreden mee. Ik zou er tevreden mee kunnen zijn, maar zolang je meer hebt, mag je er ook wel gebruik van maken hea ^^
@ 20:43
Beste Alex, het ontbijt waar je zo mooi over schreef was zondags enne……….schrijf ook eens iets over een pak rose koeken.
Groetjes P.
@ 11:49
Valt een Apple computer, laptop, dure koptelefoon en een DS ook onder massa consumptie?
Ben benieuwd
want materialisme is volgens mij een gevolg van de massa consumptie maatschappij! (rijmpt! Pwnd!)
Lang Leve Mayonaise op een broodjes ei!
@ 10:33
Heb je de post uberhaupt wel gelezen? Dat is toch wat ik zeg.
@ 22:38
Dit doet me denken aan mijn college geschiedenis van (landschaps)architectuur waarbij we de Chinese landschapsarchitectuur behandelden. In de westerse architectuur gaat het om het object zelf en de aantallen waarin het voorkomt in een landschap. De materie is de identiteit. In de Chinese traditie is de herinnering de identiteit. Bijvoorbeeld: In een Chinese tuin staat één magnolia. Bij deze bloem moet de herinnering van alle magnolia’s die je ooit hebt gezien opkomen en daardoor vind je hem mooi en heb je dat ‘wow’-effect. Hier is het zo dat je er gewoon zoveel mogelijk plant en alles tegelijk laat zien om mensen onder de indruk te brengen. Ik moest meteen aan deze post en aan jou denken hierbij.
Ook reageren?