Shitstorm

Het idee van deze weblog is een soort open dagboek. Dagboeken zijn ervoor om shit van je af te schrijven en dat kan ik nu wel gebruiken en dat ga ik nu ook doen. Dus als je het wilt lezen, be my guest. Als je daar geen trek in hebt, vooral niet verder lezen dan.

Ik had eigenlijk geen tijd gehad om dit te schrijven, en de reden dat ik die tijd nu wel heb is tevens de aanleiding. ‘T zelfde geldt voor gisterenavond toen ik er op uit zette om mezelf helemaal de klote in te werken. Goed gelukt, trouwens.
Ik heb dat nooit echt gedaan, het op een zuipen zetten om de rest te ontkennen, en toen ik er mee bezig was, vroeg ik me ook af waarom mensen het überhaupt doen. Maargoed, zoveel mogelijk shit van buiten in je systeem doen heeft als resultaat dat het er allemaal weer uitkomt. Een soort alternatieve reiniging. En met alle, ehm, afvalstoffen die eruit kwamen kwam ook die knoop in m’n maag los, het getril van woede, onbegrip, liefde en verdriet. Ik lag kapot te gaan, en ik heb een partij liggen janken op de vloer. En dat gebeurde vanzelf, dan zal het wel nodig zijn geweest.
En het ging me niet over hetgeen dat ik niet had, maar om ‘t geen dat ik heb gehad. Ik heb heel m’n leven een bepaald verlangen gehad, en zo leek het me vorige week ineens gegund, alles klopte. En het was natuurlijk te mooi om waar te zijn. Stel je dat voor; hetgeen dat je het állerliefste hebt, staat voor je neus in een doos. Uit blijdschap en verwachting neem je je tijd om die doos open te maken, en dan net als je je grootste verlangen vast hebt, wordt het uit je armen getrokken en weggenomen. Back at square one.
En nu dat achter de rug is, heb ik het idee dat ik me weer op andere dingen kan richten, maar ik voel me een ander mens. Alsof ik gisterenavond mezelf heb weggegooid, of in ieder geval aan stukken heb geslagen en nu weer vanaf de grond af kan beginnen.

Maar was het ‘t waard? Tijd zal het leren..