Taperecorder

Muziek opgenomen op taperecorders klinkt door transistor radiootjes. Een bewolkte warme zomerdag, alle tijd van de wereld en geen besef van dezelfde wereld om ons heen. De vloer kraakt onder je schoenen, niemand die het kan horen. Niemand die het boeit dat de zon door de wolken breekt en het grasveld daar beneden zo aantrekkelijk maakt. Zelfs een koude betonnen vloer voelt zacht met emotie en gevoel, want de regen is verdampt.
Ooit was het anders, waren de dagen alleen en de nachten lang. Krakend gitaarspel uit een regenachtig raam, nattigheid op de vloer. Nu werpen er schaduwen tegen de heuvels, en vertrekken we samen naar de horizon.
Niets bezitten, niets hoeven en alles willen is het motto. Regen of zon, mijn huid blijft hetzelfde voor jou. Jouw lach verwarmt zelfs in de vrieskou.
Een verloren boot op zee, een eenzame zeeman is alleen met zijn gedachten. Dobberend naar diezelfde horizon maar zonder bestemming, geen doel of reden. Hij ziet ze voorbij gaan, lachend, huilend, dansend en kruipend. Het trekt aan hem voorbij op weg naar de oneindigheid van het water zoals tijd aan mij voorbij gaat op dagen zoals deze. Dagen waar we gras zien groeien, lachen tot diep in de nacht en ‘s ochtends nog rond mogen slenteren. Het liefst schrijf ik een gedicht als ode aan je ogen, maar er is een angst dat ik je zie lopen.
Als de zon ondergaat, veranderd alles. Vuur en regen, warmte en wind. Winters zijn te koud en dagen te kort om dat te bevatten. Irrationeel, onbelangrijk als het journaal, niks mee van doen.
Want tot steden vallen en samenlevingen vergaan, heb ik jou en jij mij, en dan maakt het niet uit. We zien wel wat er gebeuren zal.