Water

Water is mooi. Waar het ook komt, het vind een manier om er te passen. Laat het even staan en het vind altijd een perfecte balans. Het komt overal doorheen, het is overal, en het past altijd. Het is ook niet voor niets dat water in het filosofische stelsel van Wu Xing een bijzonder element is. Water wordt beschouwt als het krachtigste element omdat het juist overal aan toegeeft, maar ondertussen slijt het bergen als het nodig is. Water staat voor mij als een soort symbool voor innerlijke rust, kalmte, maar ook kracht en perfectie. Mensen zeggen dat een sterke eigen wil nodig is om te overleven, ik daarentegen -zoals je misschien snapt- ben het daar niet mee eens.
Adaptation, engels voor aanpassing. Het is ook welbekend dat je het meest bereikt in welke situatie dan ook als je in staat bent je aan te passen aan de omgeving.
Wat ik (nog) niet begrijp aan water, is als het absorbeert. Je zou kunnen stellen dat een stukje textiel in het water wordt overgenomen door het water, alsof het een poging doet dat textiel om te vormen naar dezelfde vloeibare staat. Maar water wordt vervuild, en het kan levensbedreigend zijn met een tsunami. En door de constante aanwezigheid en schijnbaar krachtloos van water wordt er snel overheen gekeken. Het wordt als het ware onderschat.
Neem de menselijke geest, het menselijke wezen eens waar als water. Hoe vervuild is het dan?
Ik ben op het moment als een storm in een glas water.