Ik twijfel aan elke stap omdat falen niet mag

Soms zit ik maar te denken
en komt alles op me af en dan voel ik de stress
vandaar dat ik twijfel..
het enige wat mij nu nog kan stoppen
op het pad die ik bewandel onderweg naar succes
is mijn eigen twijfel..

Maar ook lokale helden Timba & Geckus weten het goed te vertellen met Geen garantie

Ik doe de dingen volgens m’n eigen principes
en boek zo resultaten in meerdere disciplines
Ik blijf koel ondanks dat er veel van me verwacht wordt
maar door de stress bezwijken lijkt me nogal onverantwoord
Ik heb geen tijd om achter de feiten te lopen
M’n benen staan op aarde en m’n ogen wijd geopend
Want ik geloof in m’n eigen kwaliteiten
Maar ik besef dat ik moet werken om m’n doelen te bereiken

‘Tis wat, ondernemen.

Deze liefde is vooral gestimuleerd door verschillende manga’s, films, kunst en verhalen. Het lijkt me prachtig om op jonge leeftijd samen met andere buurtkinderen door een stad heen te razen, tussen alle mensen en gebouwen te dwalen, over hekken heen te klimmen en over industriegebieden dwalen. Klimmen en klauteren, verdwalen maar altijd je weg weer terugvinden, dingen ontdekken, elke dag een ander ‘doel’ hebben.

Deze korte animatiefilm (The Animatrix) laat precies zo’n omgeving zien waar ik dolgraag was opgegroeid (los van het surrealistische dan). Meer hoef ik niet te zeggen, neem zelf een kijkje;

Dat vertrouwde, knusse gevoel van een buurvrouw die je kat kent, kinders die samen op avontuur gaan door de straten, de massa mensen in de spitsuren, en het bijna angstaanjagende desolate gevoel tijdens kantooruren in zijstraatjes. Smullen!

Ik denk dat daar mijn liefde voor urbex ook vandaan komt. Ik denk dat ik daarom zo graag in een massa mensen stil sta, het stadsleven aan me voorbij zie gaan. Ik denk dat ik daarom zo hou van stations in het nachtelijk uur, het is daar leeg maar toch voel je nog de energie van die duizenden mensen die die dag daar rond zijn getrokken.

Ik ben blij, want er komt eindelijk schot in een nieuw leven.
Ik ben blij, want ik ben heul verliefd op mijn lieve vriendin.
Ik ben blij, want ik heb dat IKEA doek na 6 jaar weggedaan.
Ik ben blij, want er hangt een nieuw IKEA doek :’).
Ik ben blij, want de zaken lopen goed.
Ik ben blij, want.

Gewoon.

Héél vroeger wilde ik dingen tekenen, striptekenaar was het doel.
Vroeger wilde ik digital art doen, tekenen maar dan digitaal.
Recentelijk wilde ik art-director zijn voor een creatief bedrijf.

Ondertussen ben ik vormgever voor m’n éigen creatieve bedrijf én had ik een sollicitatiegesprek voor een junior art director functie. Die functie heb ik helaas moeten afwijzen omdat m’n eigen bedrijf te snel is gegroeid. Och wat erg! Jullie weten dat ik graag artiesten citeer dus voor deze gelegenheid wil ik Eindje’s Fresku citeren:

Geluk bestaat maar het word nauwelijks bepaald door geduld,
want dromen worden door je eigen prestaties vervuld

Maar wat wil ik nog bereiken dan, als ik mijn dromen al heb bereikt? Laat ik Dave Matthews er nog even bijhalen:

If I were giant-sized, on top of it all
Then tell me what in the world would I sing for
If I had it all

In andere woorden, eens mens moet kunnen dromen. En dat doe ik wel degelijk (hoewel nooit ‘s nachts dat ik het me herinner, maar dat is een ander verhaal), want ik ben al máanden in euforie dat ik mogelijk een nieuwbouw appartement op Strijp-S in de Philipsfabrieken krijg. Ookal zo’n droom binnen handbereik, maar het dromen over de meest ideale inrichting, de uitstraling van míjn huisje, de plekken die alle potten en pannen straks in míjn keuken hebben… Ahhh.

En dan natuurlijk het werk nog. Zo’n eigen bedrijf is leuk, maar ik kan nu al zonder al die administratie of financiële zorgen. Doe mij maar een stabiel goedlopend bedrijf wat niet te groot is zodat het wel z’n persoonlijke sfeer behoud, en dat ik zelf het overzicht kan houden (ik geef het toch niet graag uit handen), maar alle administratie en planning mag door iemand anders gedaan worden. Dan wil ik wel op m’n luxe kantoortje vol gave shit aan de muur en plafon gewoon het creatieve werk doen. Mezelf puur en alleen bezig houden met creëren van dingen, mijn creativiteit als een spreekwoordelijke eenhoorn regenbogen laten kotsen over een blank canvas. Schitterende dingen maken, en daar bekend van zijn. Niks meer, niks minder.
Oh, ja, en ‘de baas’ spelen natuurlijk, medewerkers ondersteunen en motiveren om hun creatieve bron te vinden.

Oh, en ik zou me graag de motivatie aanmeten om elke dag op tijd op te staan en een minuutje of 20 te mediteren. En aan Tai Chi beginnen.

En nu ik het zo opschrijf denk ik bij mezelf “Fuck man, waarom gaan we dit niet gewoon dóen?”. Al mijn dromen zijn te realiseren, zo lijkt het. Dat werkt motiverend, w00t!

Helaas spreek ik in verleden tijd.

Het is triest, Ozora heeft mijn ogen geopend hoe het ook kan, en het liet me zien dat het gebeurde. Ozora als festival was niets meer dan mooie aankleding en de ruimte voor de mensen. Het echte evenement waren de mensen. Iedereen die ik daar heb gesproken sprak over het festival als ‘hun kindje’, een bedevaartsoord. Nooit eerder heb ik mensen écht van een festival zien houden. Die sfeer, zulke passie, dat heb ik nog nooit meegemaakt. En ik ben ook verliefd geworden. Hoewel het maar een weekje was, sinds ik thuis ben heb ik datzelfde verlangen om weer terug te gaan. Lacherig sprak ik daar met mensen over hoe we ons leven op zouden geven om daar vrijwillig te gaan werken tegen kost en inwoning om Ozora het hele jaar door als samenleving te laten bestaan. Maar er zat een welgemeende kern van waarheid in. Als het echt kon, deden we het.

Helaas is de rest van de wereld niet zo, en is het festival de nek om gedaan uit ‘financiële redenen’. Het hele verhaal staat op Facebook te lezen.
De locatie en een groot deel van het budget is weggevallen. Vreselijk nieuws voor het festival, want de locatie en de aankleding daar, de prachtige podia, die staan daar het hele jaar. Die zullen nu afgebroken worden waarschijnlijk.

Bijzonder is het, hoe de mensen reageren. Die sterke band met elkaar en het festival blijft bestaan. Zoals ik al zei; het festival is niet het terrein en de muziek; dat zijn de mensen. En de mensen trekken nu samen en ze gaan door, die droom blijft toch wel bestaan en daar geloof ik ook in. Er is niets verloren gegaan, ‘we’ hebben alleen een klap gehad van de bureaucratische wereld en we zijn een kans kwijt. Maar dat wat duizenden mensen over de hele wereld ‘The spirit of Ozora’ noemen, dat zit niet in een stuk grond of een podium, dat zit in het hart. Dat is een bepaald verlangen naar een utopie – al is het maar eens per jaar, een soort verzekering dat het ook anders kan. Een bevestiging dat de wereld niet helemaal vertieft is, dat het ook vredevol en vrij kan zijn.

En ik vind het prachtig om te zien hoe die mensen dan wel écht verdriet uiten, maar tevens de motivatie en kracht vinden om te denken “maakt niet uit, wij blijven toch wel bestaan”. Hoewel ik er (spijtig genoeg) pas 1x ben geweest, voel ik datzelfde verdriet wel. Maar er is een troost dat Ozora niet de enige utopie was. Er zijn er meer, van Scandinavië tot Zuid-Afrika, van Noord-Amerika tot Australië. Dergelijke festivals worden overal ter wereld georganiseerd met dezelfde utopie en samenleving gebouwd op respect en liefde in plaats van macht en geld.

Maar Ozora stond wat dat betreft dicht bij mij in m’n hart. Ik heb daar een van de mooiste weken van m’n leven gehad, ik durf te zeggen dat het een keerpunt in m’n leven was. Jammer dat dat voorbij is, dat het veranderd. Maar de beste kunst is vergankelijk en ik heb er geweldige herinneringen aan, die blijven toch bestaan. En daarbij, er zijn meer van deze festivals. Ik ben een ander mens, het is tijd voor iets anders. Boom dan maar.

This is wrong.

Mensen zeggen vaak “Ik voel me niet goed” en/of “Ik zit niet lekker in m’n vel”. Ik voel me nu niet goed, maar ik zit wel goed in m’n vel. Jezelf ‘goed voelen’ is volgens mij gewoon accepteren hoe je je voelt. Het Zen Boeddhisme predikt dit ook; herken je gevoelens, je emoties, wees je er bewust van maar ga ze nooit uit de weg. Als je pissig moet zijn, wees dan pissig. Als je een ‘bleh’ dag hebt, ga er dan lekker in mee.
Dus ik zette de meest deprimerende duistere muziek op, liet de zenparabel van de Beeldende I Tjing staan voor een filosofische roman over een vader wiens zoon langzaam krankzinnig wordt.

En dat gevoel accepteren verlicht de pijn meteen. Vergeet het druk maken om ‘oh jee, ik wat is er toch met me aan de hand’, gooi het lekker op die onredelijkheid. Heb gewoon eens een kutdag, die horen er ook bij. Alles in balans, morgen weer vrolijk. Zou je het wegstoppen en ontkennen gaat het onbewust liggen borrelen, daar heb ik genoeg van.

Nu nog iets aan de mede-mens doen. Vraag me hoe het gaat en ik zal zeggen dat ik een kutdag heb. Maar dat betekent niet dat ik een medelevende blik en een “ohw, wat is er dan?” hoef. Ik heb een kutdag, en ik heb daar vrede mee. Op dezelfde manier als ik ongegeneerd vrolijk ben, dan hoef ik me ook niet af te vragen waarom – ik geniet er liever van.

Dus in het kort; ik heb een kutdag, maar ik voel me prima!

Het is moeilijk niet te veel van deze film te verklappen als je er iets over wilt zeggen, maar ik ga m’n best doen. Deze film van Marc Forster uit 2006 is ook een combinatie van komedie en drama met een briljant verhaal. Ja, er is een script en er zijn acteurs die het script netjes uitvoeren. In hoeverre is zo’n film dan origineel?

Het is niet orgineler vanwege het briljante acteerwerk, de subtiele grafische effecten, de herkenbare ontwikkelingen van de karakters in het verhaal of vanwege de gewéldige dialogen. Ik kan er niet omheen om te beschrijven waar de film over gaat. Het gaat over een Jan Modaal-figuur die zijn leven leeft volgens bijna autistische regeltjes en dwangneuroses zoals veel mensen die stiekem hebben. Het gaat over een hoofdpersoon die op zoek is naar zijn rol in diezelfde film.

Wat deze film uniek maakt is de unieke mengeling van het idee ván de film, het verhaal ín de film en het laten bestaan van de schrijver van de film ín de film. Terwijl de film afspeelt, zie je hoe de film geschreven wordt. Het leven van de hoofdpersoon wordt niet béschreven, maar géschreven in deze film. Niet volgens het verhaal in het script, maar door het verzinnen ván het script.

Als je deze film van begin tot eind kijkt, staat je hoofd waarschijnlijk al op zijn kop. De manier waarop de film vordert is op zich al uniek, maar het echte smullen komt pas als de film is afgelopen. Het echte meesterwerk laat zich zien wanneer je de film na afloop opnieuw aanzet. De hele film die je zojuist nog gezien hebt, krijgt een totaal nieuwe invalshoek omdat je de film eerder hebt gezien. Juist ja, dat klinkt als Fight Club, of al die films die ik hierboven noemde. Stranger Than Fiction is anders, het doet zijn naam eer aan.

Het opnieuw bekijken van deze film laat je geen kleine, subtiele hints ontdekken die het plot al vroeger in de film verraden. Het opnieuw bekijken van deze film voegt toe aan de artistieke waarde van het meesterwerk dat ervoor geschreven is. Door de film vanuit het nieuw verkregen oogpunt te bekijken, zie je een andere film. Dan pas zie je het onderliggende meesterwerk van delicaat schrijven dat deze film maakt tot wat het is.

Stranger Than Fiction is een geweldige film. Het is humoristisch, luchtig, en de drama in de film is ook steengoed – iets waar veel komedie drama’s van kunnen leren. Het allermooiste aan deze film is echter niet de sterke humor, de briljante karakters of het (laten we toch zeggen meeslepende) drama. Nee, het allermooiste aan deze film is, als je ‘m gezien hebt weet je nog niet of je nou de werkelijke intenties van de schrijver gezien hebt.

Of juist wel. Food for thought.

Maar soms, heel soms, op ochtenden zoals deze, dan is alles vaag. Ja, ik heb niks te klagen en alle reden om gelukkig te zijn. Toch zit iets me dwars. Geluk zoeken, of het nu in spullen, liefde, geld of wat dan ook is, brengt altijd het gevaar van ongeluk met zich mee. Als iets je blij maakt, kan het je ook verdrietig maken. Jarenlang leefde ik volgens het motto “The less you hope for, the less you suffer. Lunge from heights and fall to smithereens”. Nuchter, doch pessimistisch. Soms kriebelt dat gevoel toch wel en zou het leven zoveel makkelijker zijn zonder het geluk, want dan kun je het ook niet verliezen.

Laat ik in deze Dave Matthews eens citeren;

If I were a king, If I had everything
If I had you, and I could give you your dreams
If I were giant-sized, on top of it all
Then tell me what in the world would I sing for?

Dingen van waarde komen naar je met een gevoel van voldoening en geluk, maar een even groot gevoel van angst om het te verliezen. Die angst wordt meestal achtergesteld, dat doet er niet zo toe. Zo lang het duurt is het goed, toch? Ja. … Ja, dat is ook zo. Soms doet het pijn zo zelfbewust te leven.

Het uiteindelijke plan is om álle cd’s die ik heb hierin vernoemd te hebben met een korte beschrijving zodat jullie een idee krijgen wat mij muzikaal bekoort, en dat ikzelf terug kan kijken met de gedachte ‘Shit, ik heb dat ooit geluisterd, wat vond ik daar ookweer van?!’. Als je met je muis over een album gaat komt de datum in beeld te staan waarop de recensie is geschreven, niet geheel onbelangrijk omdat smaak veranderd en dingen zoals seizoenen ook invloed hebben op mijn muzikale voorkeur.

De achterliggende gedachte van deze pagina is het testen van het systeem om artiesten, albums en genres te beheren en met elkaar te combineren op een praktische wijze. Zoals je ziet op de pagina kun je op de artiest, het album of een genre klikken. Het doel is om straks per artiest, album of genre een informatiepagina te hebben met een biografie, discografie, foto’s en alles. Dit systeem gaat dan gebruikt worden voor DeMaandagavond waarin het ook daadwerkelijk zo uitgebreid gebruikt gaat worden.
Dus als je nu in deze lijst rondklikt op de artiest, album of genres zal er niet veel goeds van komen maar dat is dan ook niet de bedoeling – nog niet. We’ll keep you posted. En tot die tijd kun je de lijst in de gaten houden want die zal wekelijks wel bijgevuld worden met nieuwe platen! Jeuj!

Het is weer zover. Ik ben in m’n herfststemming (that’s a good thing)! De zomer snapt het nog niet helemaal op dezelfde manier dat de lente dit jaar ook weinig sense maakte. Het is bloedheet, benauwd met een afwisseling van brute donderstormen met alle gevolgen van dien. Maar ik hou vurige hoop op een zachte herfst.

Een zachte herfst waarin je de warmte van de zomer tussen de bomen voelt wegvagen en het plaats maakt voor een iéts frissere luchtstroom. Een herfst waarin er een waterig zonnetje laag aan de horizon staat als de eerste jassen weer van zolder gehaald worden, en de weidevelden in de gouden gloed van de avondzon komen te staan. Zo’n herfst waarbij je naar de horizon kan kijken en het groene om je heen langzaam ziet verkleuren naar een goudbruine en oranje gloed. Zo’n herfst waarbij ik een vurig verlangen vol levenslust voel, waarbij ik gedachteloos kan grijnzen als ik zie hoe het oude leven plaats maakt voor een koude en donkere periode, om vervolgens uit de assen van de winter weer te ontspruiten tot een nieuwe, breekbare lente.

Ik hou van de herfst. Ik hou van de kleuren, van het klimaat, van de onvoorspelbaarheid maar vooral van het licht. Hoe het felle en brandende zonlicht langzaam afzwakt naar een sfeervol waterig lichtje, waarin de hoeken van de wereld wat donkerder worden en mensen arm in arm lopen om zich te verzetten tegen de bladeren en windstoten. Ik hou van de herfst, vooral in combinatie met het bovenstaande briljante werk van James Newton Howard. Die muziek weergeeft de pracht van de melancholie zoals geen ander. Het is adembenemend mooi met zijn warme klanken, maar een ondertoon dat er iets voorbij gaat. De zomer die langzaam afsterft in een prachtige poëtische dood als voorbode voor een onverbiddelijke winter.