Water is mooi. Waar het ook komt, het vind een manier om er te passen. Laat het even staan en het vind altijd een perfecte balans. Het komt overal doorheen, het is overal, en het past altijd. Het is ook niet voor niets dat water in het filosofische stelsel van Wu Xing een bijzonder element is. Water wordt beschouwt als het krachtigste element omdat het juist overal aan toegeeft, maar ondertussen slijt het bergen als het nodig is. Water staat voor mij als een soort symbool voor innerlijke rust, kalmte, maar ook kracht en perfectie. Mensen zeggen dat een sterke eigen wil nodig is om te overleven, ik daarentegen -zoals je misschien snapt- ben het daar niet mee eens.
Adaptation, engels voor aanpassing. Het is ook welbekend dat je het meest bereikt in welke situatie dan ook als je in staat bent je aan te passen aan de omgeving.
Wat ik (nog) niet begrijp aan water, is als het absorbeert. Je zou kunnen stellen dat een stukje textiel in het water wordt overgenomen door het water, alsof het een poging doet dat textiel om te vormen naar dezelfde vloeibare staat. Maar water wordt vervuild, en het kan levensbedreigend zijn met een tsunami. En door de constante aanwezigheid en schijnbaar krachtloos van water wordt er snel overheen gekeken. Het wordt als het ware onderschat.
Neem de menselijke geest, het menselijke wezen eens waar als water. Hoe vervuild is het dan?
Ik ben op het moment als een storm in een glas water.
Water
Universele liefde.
Het internet is een web van mogelijkheden, eerst voornamelijk pornoindustrie maar nu met de opmars en bijna dictatorschap van de Social Media hype zijn ook mensen dichterbij. Zo kwam ik in contact met Andrew Vavrek, huidige frontman van de opensource, online muziekformatie Tryad. Via Tryad kwam ik dus in contact met Andrew zelf, en via hem met allerlei mensen over heel de wereld die zich inzetten voor een beter bewustzijn van het menselijk wezen – iets dat me altijd al gefascineerd heeft.
Zoals je in m’n (aangevulde) over mij stukje kan lezen is zelf exploratie iets dat ik graag doe. Wat me al gauw opviel is dat deze mensen, die een netwerk lijken te vormen van Hawaii tot Amerika, is dat zij zich vooral niet schromen om daar mee bezig te zijn. De laatste paar dagen trekt er een vreemd bekend gevoel aan m’n maag, maar daarbij is er een stuk zelfvertrouwen gegroeid met dank aan goede vrienden.
Andrew vertelde me dat ik net als alles om me heen een onderdeel was dat dit universum, ik ben de natuur zelve en we maken allemaal deel van elkaar uit. Als je van jezelf houdt, hou je op transcendentaal niveau van alles om je heen. Ik doe m’n best, maar ik vind het me moeilijk voor te stellen – gelijke liefde voelen voor iédereen. Maar het is een mooie gedachte, in tijden van twijfel.
Ik kan enkel hopen dat ik het niet alleen kan begrijpen, maar dat ik het ooit ook kan voelen.
Gedachte #3
Wat zou je opgeven, als je eens voor jezelf kiest? Wat zou je laten gaan om iets te proberen? Zou je de rationaliteit laten gaan om iets transcendentaalst waar te nemen? Zou je vergeten wie je bent, of te verlaten wat je beter maakt? Zou je twijfelen over het eeuwige leven of neem je de sprong in het diepe?
Hak die knoop door of blijf er in vast zitten.
A Lion’s Heart
There’s a palace a-fallin’
There’s a smoke in the sky
There’s a boy running down into the lowlands tonight
And he’s catching a train to where he’s heard you have been
He’s a fool now among us but a dreamer within
Dreamin’ of you…
En daar ben ik weer. Ik heb eigenlijk stapels schrijfwerk voor m’n minor Filosofie & Ethiek te doen, maar toch kom ik hier nu weer uit met bovenstaande citaat. Het raakte me vanochtend (nog) meer als normaal, ik had het idee dat ik er wel meer over zou kunnen zeggen maar ik zit so to speak in de knoop denk ik, de spraakwaterval zit ergens klem.