Dingen gedaan krijgen

Mijn leven is de laatste tijd een beetje stressig, er is veel gebeurd en er staat nog veel meer te gebeuren. Daarbij horen zowel de leuke als de minder leuke dingen des levens. Het lijkt me dat het een teken van stress is dat ik me de laatste tijd overwerkt voel, maar doe ik wel zo veel? Ver weggestopt in m’n hoofd zit altijd zo’n stemmetje dat ik helemaal niet zoveel doe. Ik heb het voornamelijk erg druk met het denken dat ik het o zo druk heb, althans zo voelt het. Iets wat ik wel herken van mensen die veel willen en zeggen te doen, maar weinig gedaan krijgen.

Zoiets komt niet zomaar uit het niets, maar komt wel degelijk voor uit achterlijke werkdruk. Met die werkdruk en stress krijg je vaak van andere te horen dat het ook belangrijk is om de tijd voor jezelf te nemen, ‘dat verdien je’ dan. Dus dat deed ik, ik ging naar Ozora en ik boekte een vakantie voor mij alleen als ontspanning, want dat kon ik kennelijk gebruiken.
Ozora was, zoals ik had gehoopt, veel meer dan ik had gehoopt en het heeft me aan het denken gezet, erg geïnspireerd en gemotiveerd. Na een week in ware ‘bliss’ wist ik weer wat ik wilde met mijn leven, ik had weer de moed om het op te pakken. Gewoon de schouders eronder en knallen, door die rotte plek in de appel heen en de rest van de vitamines in me opnemen. Mijn vakantie alleen in de Veluwe veranderde uiteindelijk in twee daagjes alleen zijn, gezien ik de eerste dagen in dat huisje kon spenderen met een andere grote motivatie van me.

Laat ik weer eens een muzikant citeren voor deze gelegenheid;

Maybe I’d get my life on track
and start to focus my attack
on all the peace my life just lacks
and start to claw my passion back
instead of living like a hack
half committed half relaxed
I’d have nothing to lose

Dus ben ik nu lekker uitgerust om hier aan te gaan staan? Uitgerust, nee. Klaar om er voor te gaan? Jawel. Het valt me op dat ik gewoon echt geen rust heb als ik dingen te doen heb, of beter gezegd; geen echte rust. Ik kan goed een knopje omzetten en niet denken aan al het werk dat me wacht maar het blijft er toch en het blijft prikken in m’n achterhoofd. Natuurlijk heb ik genoten van deze vakantie, maar ik weet nu dat ik pas echt kan uitrusten als het gedaan is.

Op Ozora heb ik talloze geweldige mensen leren kennen, maar één ontmoeting zal me nog lang bijblijven. Op de laatste dag van het festival ontmoette ik iemand in hetzelfde werkveld als ik, uit Oostenrijk, hij zat met precies dezelfde levens-gerelateerde stress als ik maar hij had het omgezet naar een bepaalde passie om voor te werken. Ik heb uren met de beste man zitten praten en op het einde van die dag zat ik vol motivatie en levenslust. Gek is het dan hoe snel dat gevoel ook weer weggaat, op de Veluwe betrapte ik me erop dat ik ook gewoon lui ben. Het is makkelijker te kiezen voor de ontspanning die ik ‘verdien’, maar het enige concrete resultaat is dat niks doe. In plaats daarvan ga ik andere rare dingen dingen doen zoals m’n muziek sorteren (wat nog steeds wel gaat gebeuren!) en random dingen opzoeken die ik me afvraag of benieuwd ben naar de zienswijze van andere mensen.

Zo ook nu, voordat ik dit schreef. Ik vroeg me af hoe en waarom verliefdheid altijd lijkt te demotiveren; je geliefde missen heeft vaak tot gevolg dat je nergens zin in hebt en niks wilt doen dan bij degene zijn. Dus ik ben het een en ander gaan lezen over verliefdheid en motivatie. De conclusie daaruit is (wederom) balans; het besteden van de tijd die ik voor mezelf heb om ook iets van mezelf te maken.

Laten we dat eens doen. Ik ben weer terug, kom maar op. First; afstuderen(!), dan al m’n veel-te-lang-lopende freelance projecten afronden (neem ze gewoon stuk voor stuk en stop niet voordat ik klaar ben), dan al het lang verwachte werk aan mijn eigen dingen zoals m’n CV, portfolio en eigen projecten (erg nuttig voor het solliciteren).
Als dat gedaan is, hoop ik echte rust te vinden. Als ik dat in ieder geval 24 uur kan ervaren ben ik er wel klaar voor om m’n leven om te gooien van luie student naar gemotiveerde werknemer in de maatschappij.

Er komen andere tijden.

Levenswerk I

Het is zo ver. Ik ga het eindelijk doen! Ik heb door de jaren heen als muziekliefhebber/recensent/fanaticus een gigantische verzameling muziek, verspreid over 3 schijven, maar het grootste deel is wel allemaal netjes bijgewerkt met alle trackinformatie, cd hoes en alle mogelijke informatie (dat was m’n vorige levenswerk). Echter is er 1 deel van die muziek niet meer dan een ongeorganiseerde hoop met willekeurige rotzooi die ik door de jaren heen heb ontvangen maar nooit heb geluisterd.

Mijn levenswerk in deze wordt om ál deze muziek netjes te categoriseren per artiest, jaar, album en tracks. Dit betekent dagenlang bestanden schuiven door verschillende mappen en structuren, door de meest vuige en vage stukjes internet navigeren om informatie over releases te vinden, alles nummer voor nummer nalopen en waar nodig corrigeren. Uiteindelijk heb ik dan een ultieme iTunes bibliotheek en een gepolijste muziekcollectie.

Maar! Er is ook veel bij dat ik al (zo) lang niet meer gehoord heb, of überhaupt nog nooit heb geluisterd. Daarom ga ik me, zodra alles netjes gecatagoriseerd is, voornemen om bovenaan de collectie te beginnen en álles te luisteren. Als ik dat doe maak ik direct een lijst met een korte beschrijving/recensie van alle albums die ik gehoord heb als een geheugensteuntje waar ik op terug kan vallen (“Ohja, dat album ken ik wel.. Hoe ging dat ookweer?!”).

Het stappenplan
1. Alle muziek uitpluizen, in juiste directories zetten, juist taggen en op 1 plek onderbrengen
2. Een backup maken van het geheel
3. Alles luisteren, en tegelijkertijd de bestandsnamen bijwerken
4. ???
5. PROFIT!

Vandaag begonnen met de eerste stap en ik heb al gevarieerde dingen voorbij zien komen. Van André Manuel in zowel Krang als Fratsen tot The Asian Dub Foundation en Acid Mothers Temple..

Wat definieert een persoon?

“Hoi ik ben Alex en ik …”, goede vraag; wat definieert mijn persoon? Wat definieert een persoon sowieso? In het legendarische geschrift van Fight Club komt de hoofdpersoon in worsteling met het verlies van zijn spullen. Zijn spullen maakten zijn persoon, zijn koffietafel definieerde hoe hij was. “The things you own, end up owning you” zegt Tylder Durden er dan achteraan. Het lijkt loos om je persoon te definieren aan de hand van een product, hoewel ik dat toch wel doe, samen met velen. Elk merk staat ergens voor, ik heb een Apple, dat zegt wat over me, de ander draagt Nikes, dat zegt ook iets. Alles dat een mens koopt, draagt en uitdraagt is een manier van jezelf definieren.

Dus in die gedachtegang kan een koffietafel echt een personificatie van je persoon zijn. Maar is dat alomvattend? Ik denk het niet. In de afgelopen jaren heb ik heel wat vreemde definities van een persoon voorbij zien komen tijdens het voorstellen “Hoi, ik ben X en ik heb een hersentumor.”, “..en ik heb schapen thuis”, “..en ik ben stomdronken”, “..en ik ben werkeloos” en ga zo maar door. In het geval van de hersentumor zegt het heel wat over je, niet zozeer dat je een hersentumor hebt (dat mag duidelijk zijn dan) maar hoe je er mee omgaat als persoon, dat zegt iets over je. Get it out of the way, laten we het zo stellen. In gevallen van ‘ik ben werkeloos’ of ‘ik ben vrijgezel’ kaart je eerder een probleem aan; eigenlijk vertel je de persoon direct dat je net gedumpt of ontslagen bent en daar nog niet overheen bent. Best egoistisch, eigenlijk zeg je dan “laten we het over mij hebben!”. Als het gaat over schapen hebben, dat zegt ook wel weer wat over je; over je leefomgeving (kennelijk heb je er ruimte voor), en je gezinssamenstelling (schapen, boers, plattelands). Maar het is weer niet zo eenduidig.
Ik realiseer me dat ik me nu iets afvraag dat onmogelijk is; kun je een persoon in 1 zin samenvatten? Natuurlijk niet, niemand is voor een gat te vangen en niemand is met 1 zin te beschrijven. Maar iedereen heeft zijn of haar kernwaarde. Dingen waar je voor staat, zoals een koffietafel symbool kan staan voor een uitgestippeld, gecontroleerd, redelijk suf, beheerst en consumerend leven.

Waar sta ik voor? Wat is mijn kernzin? Wat definieert mij? Laat de stroom des woorden beginnen; “Hoi, ik ben Alex en ik ben er graag voor mensen, hoewel ik ook graag alleen ben, ik hou van muziek, probeer creatief te doen, heb respect voor de medemens maar ben ook soms té meegaand, misschien zou ik assertiever moeten zijn.. Ook heb ik een hekel aan hypocrisie en die gedachte want dat maakt mezelf ook hypocriet en daar ben ik me bewust van. Ik ben me sowieso bewust van teveel dingen, ik zit vaak in m’n eigen hoofd en ben een hypochonder als het om denken gaat. Ik heb soms de grootste moeite met sociale contacten, hoewel het soms ook weer als vanzelfsprekend gaat. Wat ik wel doe is dat ik mezelf veel te druk maak over alles en nog wat, maar ook niet helemaal bewust. Ik snap er eigenlijk niets meer van.”

Nee, ik zou mezelf niet tegen willen komen. Wat is de kern dan? Ik denk dat de kern zit in mijn bewustzijn. Bewust zijn van zowel mijn goede als slechte kanten, en de voor- maar ook nadelen van het overal bewust van zijn. “Hoi, ik ben Alex, en ik ben me ervan bewust.”. Klinkt weer zo pretentieus, maar het vat mij wel samen in één woord zelfs, denk ik. Vast niet, het is vast weer hypocriet van me om zoiets te beweren, ik ben me er bewust van. Sorry.

Relatie… zomer?

Daar issie weer, een Hard//Hoofd geïnspireerd berichtje! Zij hadden het over relatieherfst, een fenomeen wat in het voorjaar komt opduiken. Ik heb daar ook eerder wat over gezegd… Ohnee, gedacht. Nooit hier opgeschreven, in ieder geval nooit gepubliceerd. Mooi, dat geeft me wat meer stof vandaag.

Ik vind het een prachtig gevonden fenomeen, relatieherfst. Het is ook waar, na een te lange depressieve winter breekt met de zon ook de mogelijkheid weer aan. De mogelijkheid tot nieuwe avonturen, nieuwe contacten, een nieuw leven. Je kunt het hebben over goede voornemens met nieuwjaar, maar ik denk persoonlijk dat meer mensen voornemens maken in het voorjaar. Dat begint een jaar pas echt.
Maargoed, je hebt dus de hele winter bij je vriendje of vriendinnetje op de bank gezeten, alle seizoenen van Lost gekeken en de nodige kilo’s Euroshopper chips weggegeten. En dan opeens houdt het op met vriezen, sneeuwen en regenen. Dan opeens schijnt de zon en is alles zomer!

Dan ren je naar buiten in een slow-motion huppeltje over groene weides tussen de bloemetjes door het warme zonlicht dat het land beschijnt. Alles is nieuw en fris, de mogelijkheden zijn eindeloos! Oh, en dan de vakantie straks, als je eindelijk klaar bent met school!
… In ieder geval, je snapt wel dat mensen in het voorjaar hun leven en relaties bezien. Dat is volgens mij wat relatieherfst inhoudt. Niet voor mij persoonlijk, want ik heb veel meer met de winter en herfst als met het voorjaar, maar ieder z’n ding!

De reden dat ik dit nu zo schrijf is omdat het zomer is, kennelijk. Hoewel we de lente hebben overgeslagen dit jaar in Nederland, het was “*BAM* ZOMER! ZO! Waar is het witbier?” terwijl de dag ervoor we nog ingesneeuwd zaten op station ‘s-Hertogenbosch omdat er geen treinen meer reden.
Als ik nu naar buiten kijk zie ik dan ook geen zomer, maar herfst – alleen dan groener. Het is grauw, het waait, en het stortregent regelmatig. We hebben de lente overgeslagen, maar dat betekend kennelijk ook dat de herfst eerder begint!

Het festival seizoen is dan nog wel in volle gang, ik vind het toch opvallend dat ik héél veel relaties zie ontstaan zo mid-zomer. Vaak is dat pas ná de zomer, als de festivals weer inpakken en je alleen thuis de foto’s op Facebook bekijkt en toch besluit dat ene meisje van Camping B te sms’en. Dan zit je in ieder geval niet alleen in de winter.
Misschien zijn mensen instinctief voor het klimaat, misschien zijn onze biologische klokken al ingesteld op het najaar dat we nu al binding zoeken (zelfs met alle verboden vruchten, lusten en verleidingen die een zomer met zich meebrengt). Of misschien is het allemaal niet zo moeilijk en is het toevallig zo dat veel mensen in mijn omgeving (waaronder ikzelf) iemand troffen dat het gewoon zo goed klikt, dat het gewoon zo goed voelt, dat het geen reet uit maakt of het nou regent of niet!

Spread the love!

I’ve got it!

I’m dying to love what I’m trying to be

Toen een oudere dame me pissig aankeek vanuit haar voertuig, omdat ik iets deed wat ze niet vond kunnen, wist ik het opeens. Ik weet wat me zo dwars zit de afgelopen tijd!
Ik ga niet verder in op de verkeerssituatie waarin deze gedachte zich voordeed, want ik ben toch van mening dat ik het goed deed en de beste oplossing mogelijk heb toegepast, bovendien is er niets of niemand bij overleden. Misschien het opgeblazen eergevoel in die dame, maargoed.

Ik dacht “Kun je wel pissig kijken mevrouw, het is nou eenmaal niet anders! En ik geef er eerlijk gezegd himmul niks om, hoe jij kijkt”. En toen wist ik het. Only in the face of armageddon are we willing to change! Het moet eerst fout gaan om van je fouten te kunnen leren, je moet je grenzen eerst overschrijden om te weten waar ze liggen.

De laatste tijd ben ik zo druk bezig met hoe ik moet zijn, wat ik moet doen, en hoe ik me daar bij moet voelen. Ik ben zo druk bezig met het bedenken van hoe en wat, dat ik er niet eens aan toe kom om gewoon te leven. Onverstandigheidscoach is boos! Het wordt tijd om nóg minder na te denken, en méér te doen. Kom maar op, ik brand mn vingers wel! Daar leer je tenminste van. Voorzichtig en schichtig zijn heeft ook geen zin.

Sincerely

Well, the birds went for the eyes but the taste had gone bitter
Something chemical, I heard, and they all choked
There was nobody there to dance on their corpses
I was still inside

Where I was longing for a hospital, yeah, keeping up the drama
When my bucket was full I got up to empty it
There was a taste of distant longing, there were claws from under my bed
There was always the thought of you

And I sincerely hope you had a good time
I hope, I really do

As I crumbled to a pigeon, searching desperately for home
I slipped into the old sad clown routine
I wanted so bad to hate you and I tried so very hard
But it was just no good

You know, I had myself staged up here, so beautifully coureagous
When I told myself to just stay true
But right there, that was the catch, and I tumbled from my altar
Saying ‘Goddammit, this one’s for you’.

And I sincerely hope you had a good time
I hope, I really do

Treinreizen door benaderingen

“Een dagje treinen, zal wel goed zijn voor m’n hoofd.” -- ik hoor het mezelf nog denken. Omdat echte vrienden er voor elkaar zijn ben ik vandaag naar Amsterdam afgereisd om de viering bij te wonen. Welke viering? De viering dat we al 100 jaar op een vriendschappelijke manier van onze lokale Chinees genieten op woensdagavond als we geen zin hebben om te koken. Ofwel, 100 jaar Chinezen in Nederland. Dit werd gevierd met de grootste leeuwendans ooit gehouden in Europa, op de Dam in Amsterdam. Thijs stond ergens gebukt in zo’n leeuw, en ik dacht daar leuk wat foto’s van te maken.

Het was daar véul drukker als ik had verwacht, en het kostte me de grootste moeite om iets te zien. Erg gaaf om te zien was het wel, hoewel ik een beetje het idee had dat iedereen maar wat deed. Er was weinig samenhang te zien in de ‘dans’ en de optocht, iets wat ik toch wel een beeeeetje verwacht had! Desalniettemin alle respect voor alle deelnemers, want het zag er bijzonder intensief uit om in zo’n (ik blijf het toch draken vinden!) drakenpak rond te lopen.

Het treinverkeer van Den Bosch naar Amsterdam verloopt de laatste tijd wegens (gepland) onderhoud erg moeizaam, wat betekende dat de reis zo’n 3,5u ging duren (alleen heen!). Dus ik had me voorgenomen een fijn boekje mee te nemen en eens lekker de tijd nemen om voor me uit te staren, m’n hoofd een beetje leegstaren. Nou lieve lezertjes, ik kan je vertellen dat ik thuis ben gekomen met koppijn.

Tijd voor mezelf werkt averechts, ik raak zo diep verzonken in m’n eigen gedachtengang dat het gewoon pijn gaat doen. Het hielp ook niet mee dat het boekje dat ik bijhad sprak over de Klassieke en de Romantische manier van benaderen van het leven, en vervolgens beschrijft hoe het benaderen van deze benaderingen een paradox veroorzaakt; je hebt een benadering nodig om iets te zien. Als je de manier van iets zien wilt bekijken, kom je steungrond tekort.. Al met al, het was geen makkelijke literatuur. Dit werd gelukkig erkent door de schrijver die hier Pheadrus (een Latijns schrijver alswel figuur uit geschriften van Plato) mee beschreef. Pheadrus was op zoek naar een manier om de twee mogelijke benaderingen te benaderen, en daarmee wiste hij zijn eigen identeit uit. Hij was op zoek naar de bevrijding van zijn eigen persoonlijkheid. Ja wtf, hoe moet ik hiermee leeghoofdig raken?

Naast de filosofische woordenstorm in mijn hoofd, is ook mijn eigen gedachtegang onrustig. Ik wijs hiervoor de Fontys aan als bron. Als alles volgens mijn plan was gelopen was ik nu namelijk afgestudeerd en zorgeloos vakantie-vierende. “Maar,” bedacht ik me toen het einde van de lange reis in zicht kwam, “zou ik als afgestudeerde wél rust in m’n hoofd hebben?”. Ik kon het me niet voorstellen. Ik ben vergeten hoe het is om gewoon stilte te ervaren, maar ik weet dat ik het eerder ervaren heb.
Zelfs meditatie tegenwoordig brengt geen stilte, maar een soort orde in de chaos. Het blijft druk.

Al die tamelijk neerslachtige, paradoxale literatuur zette me aan het denken (d’oh!); is het niet zo dat ik zó gefocussed bent op het vinden van die innerlijke rust, dat het averechts gaat werken? Rust moet je immers ervaren, niet zoeken of afdwingen.

En dan ben ik blij met mijn toch altijd al zorgeloze kant; het komt vanzelf wel. Natuurlijk dragen de studie-, werk-, leef-, woon- en liefdesperikelen allemaal een beetje bij aan de storm in m’n hoofd; ik sta in die storm nog steeds als bewust mens met een keuze voor het een of ‘t ander. Ik heb nog altijd de controle en vertrouwen op rustigere tijden.

Zolang ik thuis kan komen van een dag lang in m’n eigen hoofd zitten, kan gaan liggen, alles proberen te verwoorden wat toch nooit toereikend zal zijn en vervolgens onderstaand nummer gewoon keihard te blazen -- heb ik niets te klagen. Life, is, good!

Sowilo Rune

Ik probeerde wat te schrijven dat Nicolas Cage schamend terug in zijn hol zou laten kruipen voor het verkrachten van een van de meest intrigerende films aller tijden; The Wicker Man.
Terwijl ik daar mee bezig was, merkte dat het toch niet zo lekker liep en ik het later nog maar eens moest proberen werd ik herinnerd aan de EP die deze film tientallen jaren later heeft voortgebracht. The White.

Zo briljant als (de originele!) The Wicker Man is qua het vangen van de sfeer en leven rondom heidense rituelen, zo briljant is deze audio weergave van diezelfde sfeer. Ik meen echt, al sinds de release van het schijfje in 2008, dat het meer omvat dan de muziek die erop te horen is. Ik geloof echt dat, voor zover het kan om een bepaald gevoel te vangen op een cd, The White de eerste en enige is die het zó indrukwekkend goed gedaan heeft.

En met 1 nummer doe ik deze plaat ook geen recht, want het is het geheel van begin tot eind dat je in een half uur kippenvel zal geven. Maar als ik er dan toch één track af zou moeten halen, zou het deze zijn. Agalloch -- Sowilo Rune. En verwacht nu geen starre blackmetal. Dit is iets heel, heel anders. Dit nummer pakt de productie, het geluid, de ambiance, de talloze lagen, de bijna weggestopte vogels achterin het geluid en het gebruik van de juiste citaten uit de film samen. Bevalt je dit? Ik raad je met klem aan de hele EP eens te luisteren. You won’t regret it.

..en nu wordt ik eraan herinnerd dat dit nummer wordt opgevolgd door een van de mooiste stukken pianospel ooit vastgelegd <3 damn wat ben ik verliefd op deze cd. Al jaren.

Religie en zo

Religiefilosofie

Interessant gesprek over religieuze geschriften, beginnend vooral bij het Taoïsme.

(113) His disciples said to him: On what day will the kingdom come? : It cometh not with observation. They will not say: Lo, here! or: Lo, there! But the kingdom of the Father is spread out upon the earth, and men do not see it.

Bewijs van de leer van Swedenborg, die stelde dat de Dag Des Oordeels al geweest is, dat de terugkeer van Jezus al heeft plaatsgevonden. Maar niet in verneembare vorm, maar in het bewustzijn.

Ik ben altijd al van mening geweest dat religie/geloof niet weerneembaar is. God kun je niet aanraken, de Tao is geen zen-oord, Zion is geen berg, we leven niet echt in Yggdrasil (dan zou er ergens op de aarde een héel dik stuk boom naar het universum moeten groeien!). Het punt dat ik hier maak is dat alles rondom een religie ook beeldspraak is, allemaal verwijzingen en verwoordingen om het voor de mens makkelijker te begrijpen te maken.

Toen kwam Thijs met een interessante opmerking/vergelijking;

Jezus is gekruizigd op Golghota (een berg van schedels), waar volgens de verhalen Adam’s (de oervader) schedel begraven ligt.

Ymir (uit de Asatrú), de oervader’s schedel wordt ook gedragen door Yggdrassil (de wereldboom als drager van het universum).

En de verwijzing van de middelpunt van de wereld (kruis, boom etc.) die vanuit een schedel van een ‘oervader’ komt.. vind je overal terug.

Hier komt een stukje filosofische beredenering in de trant van “wat als”. Binnen de Asatrú is Ymir de bron van al het leven, na zijn dood is uit zich lichaam de aarde geschapen. Zijn schedel dient als hemel met sterren. Gedragen door een boom.
Middelpunt van het Christendom is vergelijkbaar; een kruis waaraan Jezus werd gehangen, op Golghota waar de schedel van de Christelijke oervader ligt.

Hoewel ik hier twee voorbeelden aanhaal uit het Christendom en de Asatrú, is deze opzet van een religie in talloze andere geschriften terug te vinden. Volgens dit model, deze symboliek, zou de Bijbel met het kruizigingsverhaal van Jezus stellen dat Jezus de schedel van Adam draagt, het kruis als het centrum van de wereld, Adam als bron des levens.
Dat impliciteert dat God van Adam af komt, en niet andersom. God gemaakt door Adam, oftewel dat het Christendom een maaksel is van de mens.

Laat ik vooropstellen dat ik hiermee niemand wil beledigen, omdat iets een maaksel van de mens is maakt het niet minder waar. Ik geloof in het geloof van mensen. Geloof jij in God, dan geloof ik dat hij voor jou bestaat.
Ik vond het alleen een interessante theorie om te bedenken, gezien de Bijbel meerdere tegenspraken kent in verloren evangalieen zoals de Gospel van Judas. Deze geschriften spreken van een heel ander soort Christendom, en dat de winnaar de geschiedenis schrijft weten we allemaal.
Maar denk eens aan groeperingen zoals de Vrijmetselaars, die overal wel een handje in hadden. Zouden zij een handje in de Bijbel hebben gehad, en met deze verborgen symboliek het bewijs leveren dat God niet ‘echt’ bestaat zoals blindgelovige Christenen het geloven?

Food for thought.

Zomer 2011

Hier zou een lang, boeiend stuk moeten staan over wat zomertijd met mensen doet, en wat het met mij doet. Het stuk had gediend als publieke zelfexploratie, zoals deze weblog altijd al bedoeld is. Het stuk is geschreven, meerdere keren zelfs, nooit afgemaakt en weer verdwenen. Ik mag het niet met jullie delen.
Soms moet ik dingen voor mezelf houden. Soms is het opschrijven van je gedachte helemaal niet goed, als je ze daarmee uit de weg gaat.

Step by step I’m learning alone, that I can conquer my demons.